Borst bedreigd na column over Slot: "Leg graag uit wat taak van columnist is"

Hugo Borst heeft bedreigingen ontvangen na zijn opvallende column over Feyenoord-trainer Arne Slot. Dat schreef hij maandagochtend in het Algemeen Dagblad. Twee weken geleden schetste hij een scenario voor volgend seizoen waarin Feyenoord rond plek acht bungelt en Slot trainer is van Ajax, die hem niet in dank werd afgenomen. Sommige reacties daarop gingen veel te ver.

"Ik, Hugo Borst, sinds 1995 voetbalcolumnist voor deze krant, feliciteer iedereen die voor Feyenoord is met het landskampioenschap dat gistermiddag op Het Kasteel is binnengehaald", zo begon Borst dit keer. "Van harte! Dik verdiend. Ontzettend knap. Indrukwekkend voetbal. Teamwork. Hulde. Ga zo door. Eh, ben ik zo duidelijk genoeg? Ik vind het dus hartstikke leuk voor al die mensen die zo intens van Feyenoord houden."

Daarmee refereerde hij aan de reacties op zijn vorige column, waar volgens hem de ironie niet begrepen werd. "Ik schrijf dit stukje in jip-en-janneke-taal. Dat heb ik me bij het schrijven echt voorgenomen. Geen denkbeeldige scenario's schetsen, dat is kennelijk te moeilijk. Ironie, bedien je er niet van. Niet doen. Ontgaat mensen. Overdrijven? Ook niet doen. Laat het achterwege. Wordt allemaal niet begrepen."

Bedreigingen
Hij vervolgde door te vertellen over de bedreigingen die hij twee weken gelden ontving. "Jongens, had even gebeld om te zeggen dat ik 'NSB'er' ben, een 'kk-Ajacied', 'Jules Deelder achterna moet'. En de rest. Wel zo dapper om, niet anoniem, even een mailtje te sturen. Ik ben zeer laagdrempelig. Hadden we beschaafd een boom opgezet over het ambacht column schrijven. Kop koffie erbij. Gezellig. Ik denk dat we er wel uitgekomen waren. Leg graag uit wat mijn werk inhoudt, wat de taak van een columnist is. Namelijk alles op een rijtje zetten, een beetje filosoferen over de nabije toekomst en een beetje overdrijven en plagen."

"Met een kop koffie erbij had ik ook wat kunnen vragen aan diegenen die ernstig uit de bocht vlogen. 'Waarom gebruik je het woord kanker nog, joh?' Vooropgesteld: heb ik ook gedaan, hoor. Tot ik zelf kanker kreeg. Inmiddels ben ik ervan genezen, maar die ziekte klinkt schel in mijn oren. En ik ben niet de enige. Volgens mij heeft Het Legioen de afgelopen decennia zeker een keer of drie met elkaar afgesproken om te stoppen met dat woord. Het rare is: iedereen die dat woord in een emotionele of destructieve bui gebruikt, heeft zelf iemand in zijn buurt (gehad) met kanker. Statistisch gesproken kan dat niet anders. Dus de pijn moet direct of indirect zijn gevoeld. Waarom dan toch daarmee blijven schelden?"