Column: 'Ze komen eraan II'

Hallo, Net als vorig jaar heb ik weer een column geschreven in de aanloop naar de Klassieker. Om de warme gevoelens bij iedereen weer naar boven te laten komen. Net als die van vorig jaar 'Ze komen eraan'

In een wirwar van grote mensen knijp ik nog maar een keer stevig in de hand van mijn vader. Het is donker, en als ik hem nu uit het oog verlies vind ik hem vast niet snel meer terug tussen die honderden, misschien wel duizenden mensen. "Wacht even" zegt mijn vader. "Effe een sjaaltje voor je kopen." Hij overhandigt een man achter een tafeltje een briefje van tien gulden, waarna de oude man een prachtige rode "landskampioen 92-93" sjaal om mijn nek bindt. Dat zullen die Ajacieden op school merken morgen, dacht ik direct. "Nu een beetje opschieten" zegt mijn vader. Minder dan een uur voor de aftrap begint de tijd te dringen, als ik plots in de verte een orkaan van geluid hoor opkomen achter de bomen en gebouwen door. Er zaten vast al honderdduizenden mensen in het stadion, en wij zouden zeker te laat komen. Totdat we plots het voorplein opstappen en ik een haast magische, zwevende ring van licht zie, met daaromheen gigantische lichtmasten. De angst maakt zich meester van mijn

lichaam en de zenuwen gieren door mijn lichaam. Na het beklimmen van de vele trappen vormt zich een beeld op mijn netvlies dat ik nooit meer zal vergeten. Na alle zwarte schimmen van de nacht staan we voor de deuren van vak NN. Die eerste blik op het hart van Feyenoord, het binnenste van de Kuip, dat vergeet je nooit meer. Het moet mooier zijn geweest dan het zien van de eerste kleurentelevisie, die intens groene kleur van de grasmat, verlicht door "de duizend lampen van het Feyenoordstadion". Op onze plaatsen aangekomen zat ik te trillen van de zenuwen, en bij het bewegen van de tribune dacht ik dat ik het he-le-maal niet meer zou overleven. Feyenoord won met 1-0 door een doelpunt van Larsson, en ik wist het zeker: Dit is de mooiste club van de wereld.

De jaren daarna vielen voor mij niet mee als een van de weinige Feyenoord-supporters in de klas. Doodsangsten stond ik uit tijdens de wedstrijden tegen Ajax. En de dag erna had ik vaak, fietsend naar school, altijd het voornemen om "de eerste die er wat van zegt" op zijn gezicht te slaan. Dat lef heb ik echter nooit gehad. Het toppunt was wellicht de wereldbekerwedstrijd van Ajax tegen Gremio. In één lokaal zaten alle scholieren live naar het verslag te kijken. En ik was de enige die niet juichte. Zelfs mijn Feyenoord-vriendjes juichten, als kleine kinderen zijnde, voor een andere Nederlandse club. Ik niet. Ik liep bedroefd na Blind's penalty naar een ander lokaal, om later getroost te worden door een leraar. Een PSV-supporter die er ook niet om kon lachen.

In 1999 had ik nog steeds geen kampioenschap van Feyenoord bewust meegemaakt. Maar na een seizoen vol ontlading achter de radio en teletekst, wilden mijn vader, mijn oom en ik maar al te graag bij de kampioenswedstrijd tegen NAC zijn. Mijn oom woonde op Gran Canaria en had direct een vlucht geboekt. Helaas hadden we geen kaartjes, wat op de zwarte markt wel eens een probleem van vraag en aanbod kon gaan worden. Als door een mirakel ontmoette mijn oom in de tram echter een Surinaamse meneer, die beweerde 3 kaarten te hebben. Mijn moeder heeft het nooit geweten, maar mijn vader betaalde, als ik me niet vergis, 600 gulden voor 2 kaartjes. Wat mij betreft was het het absoluut waard. Feyenoord was ein-de-lijk de beste club van Nederland! En wat was het daarna druk op de Coolsingel!

Enkele jaren daarna beleefde ik met mijn vader en oom in 2002 de mooiste dag uit mijn leven. De UEFA Cup werd gewonnen! Hoe was het mogelijk!? Ik heb de meest stoere mannen zien huilen van geluk. Wat een ontlading na die slopende laatste minuten. Dit moeten ze in Amsterdam hebben gezien, ha-ha!

18 januari 2010. Het uitrekenen hoeveel jaar geleden het laatste kampioenschap was begint steeds moeilijker te worden. Gelukkig doet Ajax het niet veel beter. Met Feyenoord gaat het echter financieel ook niet goed. Na een aantal bewogen jaren ziet het er voorlopig niet naar uit dat een kampioenschap aanstaande is. Maar met plaats 2 of lager ben ik ook niet langer tevreden. De hunkering is groot. Verschrikkelijk groot. De woorden van Leo Beenhakker waren in 1999 ongeveer: "Wij zijn geen kampioen van Eindhoven. Nee, ook niet van Amsterdam. Wij zijn kampioen van Nederland!". Feyenoord, kampioen van Nederland. Wat zal ik dronken zijn.

En ja, net als in een relatie komen af en toe de twijfels naar boven. Is dit nog langer goed voor je gezondheid? Heb ik er nog wel zin in? Maar altijd gedreven door de onvoorwaardelijke liefde blijf je steeds weer thuiskomen. Net als bij Feyenoord. De prikkel is helaas nooit meer zo groot als die donderdagavond in '94, maar die gedachte van toen is nooit meer weggegaan: Voor altijd Feyenoord.
Er is echter één wedstrijd in de competitie waarbij de zenuwen van vroeger nog wél net zo hevig zijn;

Waarnaar ik een heel jaar uitkijk.
Waarvoor ik de dagen aftel.
Waarbij ik alle mogelijke scenario's een miljoen keer afspeel in mijn hoofd.
Een dag met een wedstrijd die gewonnen MOET worden.
Alles is geoorloofd.
Niet minder dan 3 punten is alles wat ik wil.
Feyenoord - Ajax:
Geen woorden, maar daden!

Leve Feyenoord één!

Geschreven door: S.A.F