Column Gerard Meijer: Nostalgie

Dit keer een extra lange column van mijn hand. Waarom? Ach, ondanks mijn soms wat slechte memorie komt er zo nu en dan wat boven drijven wat ik graag met jullie deel. Wist je dat ik in mijn jonge jaren vaak op Varkenoord te vinden was? Niet alleen om wedstrijden te bekijken, maar vooral ook omdat ik er als als honkballer actief was. Wat heet ‘honkbal’ trouwens. Als je nu zo zou spelen, dan word je misschien wel uitgelachen, zo laag was het niveau. Ik speelde er met onder anderen de bestuursleden Jan Visser en Sjaak Groeneweg en ook met haptonoom Ted Troost en heb er veel plezier gehad. Maar dat was niet alles. Op mijn vrije woensdag assisteerde ik de toenmalige trainer Ben Peeters bij de pupillentraining. Lou Martens assisteerde ook vaak. En weet je, toen liepen er óók al heel aardige en ook zeer eigenwijze voetballertjes rond. We gingen in weer en wind naar buiten. En zelfs als er sneeuw lag, was het rollen en dollen. Toch stonden bij mij toen al orde, discipline en netheid hoog in het vaandel, iets wat ik door de jaren heen altijd heb uitgedragen. Niet alleen op het veld, maar ook in de kleedkamer en kantine lette ik daar op en dat is eigenlijk door de jaren heen alleen maar sterker geworden. Haalde het niet in je hoofd om op een wedstrijdshirt te gaan staan! Want als je in de kleedkamer geen optimale discipline hebt, nou vergeet het dan maar want dan wordt het vaak op het veld ook niets.In dezelfde periode gaf ik in de wintermaanden conditietraining voor de honkballers, in de Maaskantine van het stadion. Later deed ik hetzelfde voor de jeugdselectie, als het slecht weer was. Want normaal gaf ik twee keer in de week op het veld conditietraining aan de jeugdselectie. Het waren andere tijden, want waar er nu een volledig medisch team met hersteltrainer is, deed ik het eigenlijk alleen. Met geblesseerde spelers ging ik vaak naar het Kralingse Bos of naar Hoek van Holland om op het strand te trainen, duurlopen af te werken et cetera. En dan te bedenken dat ik tevens verzorger en materiaalman was. Ga er maar vanuit dat mijn bed bijna op het stadion stond. Vooral s’avonds kon het erg gezellig zijn bij de blessurebehandelingen. Jeugdspelers werden meestal door vaders of moeders gebracht en die zaten meestal bij mij op de gang naast de massagekamer. De deur stond altijd open, zodat ik lekker mee kon lullen. Het gevolg van deze gezelligheid was dat deze mensen koffie, cake enzovoort mee gingen brengen, dus uiteindelijk werd het best gezellig allemaal. Eigenlijk was het een mooie semi prof tijd. Zo’n avond was zo om, hoewel de laatste vaak pas om elf uur de deur achter zich dicht trok. Tja, ik was jong en lette niet op de tijd. En weet je hoe mijn weekend eruit zag? Zaterdags het tweede team uit en thuis en als het eerste thuis speelde, dan had ik daarvoor om half tien het derde en het vierde team. Daarna als een speer naar de andere zijde van het stadion voor het eerste team. Meestal was ik om acht uur op het stadion en was ik om half zes pas klaar. ’t Was hectisch, maar ik had het reuze naar mijn zin. En ach, van werken met plezier ga je niet dood!


Eigenlijk toen ook al, You‘ll Never Walk Alone.


Gerard Meijer, Ambassadeur Feyenoord.