Meestal genoot ik dus duidelijk níet van Jonathan de Guzman. Of hij was geblesseerd óf hij leek verongelijkt over iets. Typisch zo’n ventje waar je een hekel aan kunt ontwikkelen zonder hem ooit goed gesproken te hebben. Slaat nergens op, maar zo gaan die sentimenten nu eenmaal.Ergens diep van binnen moest Jonathan een goede voetballer zijn, maar hij was er helaas bedreven in geraakt om dat talent verborgen te houden. Tót de momenten dat een of andere scout hem ergens stiekem kwam bekijken. Zo gebeurde het dat vorig jaar Manchester City hem voor een godsvermogen naar Engeland wilde halen.
Het toenmalig technisch management bij Feyenoord had destijds net iets te veel tijd nodig om tot een beslissing te komen. Het kon daarom vervolgens fluiten naar de miljoenen die er voor De Guzman geboden waren. Sindsdien, precies een jaar geleden dus, wachtte de helaas langdurig geblesseerde Canadees tot zijn contract bij Feyenoord afloopt; in de zomer van 2010. Normaal gesproken was hij daarom dus niks meer waard. Tot gistermiddag.
Je hoeft er geen cursus opportunisme voor gevolgd te hebben om nu tóch handel te zien. Twee identieke wereldgoals veranderden het perspectief. De Guzman is ‘back in business’, zoals dat in Engeland heet. Zijn zaakwaarnemer Rodger Linse staat paraat.
En Feyenoord kan zich revancheren voor dat akkefietje met de tussenpersoon van Manchester City. Hoe? Door onder voor beide partijen aantrekkelijke condities contractverlenging overeen te komen. Of door de middenvelder binnen een week voor een stevige prijs te laten verkassen naar een grote competitie. Het zou zomaar eens van zo’n vertrek kunnen komen.
Geen probleem in technisch opzicht. Onder Leo Beenhakker en Mario Been smaken ook de kroketten in de Kuip beter en krijgt de peperdure bankzitter Roy Makaay massale bijval als hij een keertje invalt.
Place comments
You are currently seeing only the comments you are notified about, if you want to see all comments from this post, click the button below.
Show all comments