Oud-Feyenoorders over de grens: Patrick Paauwe

Patrick Paauwe speelde acht seizoenen voor Feyenoord. De middenvelder was een vaste kracht bij de Rotterdammers, won mooie prijzen en besloot na acht jaar een buitenlands avontuur aan te gaan. Hoe is het de oud-Feyenoorder vergaan?Patrick Paauwe werd op 27 december 1975 geboren in het plaatsje Dronten. Op jonge leeftijd meldde de speler zich aan bij de lokale amateurvereniging ASVD. De oudere broer van Cees Paauwe, toonde zich in zijn jonge jaren een ware ‘clubswitcher’. Achtereenvolgens DVC (Delft), Lyra (De Lier) en SV ‘t Harde hadden de voetballer op de ledenlijst staan. Al gauw werd duidelijk dat Paauwe een zeer talentvolle speler was. Zo werd hij opgenomen in de Zwolsche selectie (districtelftal) en later geselecteerd voor Oranje onder 14. Hier werd hij opgemerkt door scouts van Ajax en PSV. Paauwe koos voor de Eindhovenaren en genoot daar zijn verdere jeugdopleiding. In eerste instantie leek het er niet op dat de middenvelder zou gaan debuteren in het eerste van PSV. Maar Paauwe kwam in het tweede elftal terecht en deed het daar zo goed, dat hij in het seizoen 1994-1995 bij de selectie werd gehaald. Door een zware enkelbreuk kwam de middenvelder dat jaar slechts één competitiewedstrijd in actie.

Het jaar daarop werd Paauwe verhuurd aan De Graafschap. Bij de Doetinchemmers ontwikkelde hij zich tot een vaste kracht. De middenvelder speelde 23 wedstrijden, maar dat was voor PSV niet genoeg om hem terug te halen. De Eindhovenaren gaven hem de transfervrije status en Fortuna Sittard, destijds uitkomend in de Eredivisie, lijfde Paauwe in. In Limburg ging het hem voor de wind. Trainer Bert van Marwijk stelde de middenvelder vrijwel altijd op en Paauwe kwam in twee jaar tijd tot 62 competitiewedstrijden, waarin hij acht keer scoorde. Het leverde hem een transfer op naar Feyenoord. In Rotterdam wist hij zich snel in de basis te spelen. In zijn eerste jaar in De Kuip, het seizoen 1998-1999, groeide hij uit tot één van de beste middenvelders van de Eredivisie. Samen met Paul Bosvelt en Jean-Paul van Gastel vormde hij een ijzersterk middenveld. Feyenoord werd dat jaar ook kampioen en Paauwe had met vijf doelpunten in dertig wedstrijd een belangrijk aandeel in de behaalde landstitel.

Het seizoen 1999-2000 begon in augustus met de wedstrijd om de Johan Cruijff-schaal. Feyenoord nam het in de Arena op tegen Ajax. De Rotterdammers wonnen met 3-2 door doelpunten van Jon Dahl Tomasson, Bonaventure Kalou en Patrick Paauwe. Zo kon de middenvelder in korte tijd twee prijzen bijschrijven op zijn erelijst. Dat seizoen was voor Paauwe geen productief jaar, de spelverdeler scoorde twee keer in 28 competitiewedstrijden. Feyenoord sloot het seizoen af op de derde plaats. Het seizoen 2000-2001 was een sterk jaar voor Feyenoord en Paauwe. De middenvelder werd opgeroepen voor het Nederlands elftal en maakte op 15 november 2000 in de wedstrijd tegen Spanje zijn debuut. In de met 1-2 gewonnen wedstrijd viel Paauwe na rust in voor Kevin Hofland. Ook in de Eredivisie ging het de inmiddels 24-jarige middenvelder voor de wind. Paauwe speelde 31 wedstrijden en wist zes keer te scoren. De middenvelder werd dat jaar steeds vaker als verdediger gebruikt. Mede dankzij het uistekende spel van de international eindigde Feyenoord dat jaar als tweede, achter PSV.

Het seizoen 2001-2002 stond voor de deur en dat zou uiteindelijk het mooiste jaar worden in de carrière van Patrick Paauwe. Hoewel Feyenoord in de competitie geen rol van betekenis speelde, de Rotterdammers werden derde, was de Stadionclub op Europees niveau oppermachtig. Feyenoord was het voorgaande jaar tweede geworden en speelde dus Champions League. In een groep met Bayern München, Sparta Praag en Spartak Moskou werd het elftal van trainer Bert van Marwijk derde. Hetgeen genoeg was om in te stromen in het UEFA Cup-toernooi. Met Patrick Paauwe als vaste kracht begon Feyenoord aan een geweldige zegereeks. Freiburg, Glasgow Rangers, PSV en Internazionale werden verslagen, waarna de finale was bereikt. Alsof het zo had moeten zijn was het toneel van de zinderende finale De Kuip. Dat was al voor het prestigieuze toernooi begon bekend gemaakt. In de finale vormde Paauwe met Kees van Wonderen een uitstekend duo achterin. Samen hielden ze de boomlange spits Jan Koller in bedwang. Feyenoord won de finale met 3-2 en na afloop waren er tranen van geluk te zien op de gezichten van de Feyenoorders. Het zou voor Paauwe, en voor alle anderen op het veld, de grootste prijs uit zijn carrière betekenen.

Vol goede moed ging Feyenoord daarna het seizoen 2002-2003 in. De kersverse UEFA Cup-winnaar werd vooraf bestempeld als de grootste kanshebber op de landstitel. Maar Feyenoord zou ook dat jaar geen grote rol van betekenis spelen. Paauwe speelde 32 wedstrijden, waarin hij twee keer scoorde. De voormalig middenvelder werd nu definitief als centrale verdediger gezien. Op zijn nieuwe positie kwam hij prima uit de verf. Aanvoerder Paul Bosvelt vertrok na het eind van dat seizoen naar Manchester City, Paauwe zou voortaan de band dragen. Als captain leidde Paauwe Feyenoord in het seizoen 2003-2004 opnieuw naar de derde plek, met vier doelpunten in 29 wedstrijden toonde de verdediger zich een belangrijke schakel in het elftal van de Rotterdammers. Het jaar daarop kwam Ruud Gullit als trainer naar De Kuip en ineens was een basisplaats geen zekerheid meer. De trainer promoveerde aankoop Bart Goor tot aanvoerder en Paauwe kwam dat jaar slechts 21 keer tussen de lijnen. Dat de verdediger geen vertrouwen meer genoot was zichtbaar en Paauwe legde niet het spel op de mat wat het Legioen van hem gewend was.

Feyenoord eindigde dat jaar als vierde, aanvoerder Goor vertrok en ook Gullit hield het na één jaar in De Kuip alweer voor gezien. De nieuwe trainer Erwin Koeman liet Paauwe weten hem wel als vaste waarde te zien. Maar de aanvoerdersband ging naar spits Dirk Kuijt. Paauwe speelde dat seizoen dertig wedstrijden en scoorde vier doelpunten. Aan het eind van het seizoen besloot de verdediger annex middenvelder dat zijn langste tijd bij Feyenoord erop zat. Na acht jaar trouwe dienst verruilde Paauwe Feyenoord voor het Franse Valenciennes, dat net naar de Ligue 1 was gepromoveerd, het hoogste niveau in Frankrijk. De dertigjarige speler had nog een contract tot medio 2007 in Rotterdam, maar door zijn trouwe dienst had Feyenoord zich bij de transferbesprekingen soepel opgesteld.

In Frankrijk werd Paauwe al snel belangrijk voor zijn nieuwe werkgever. De routinier speelde in zijn eerste seizoen bij Valenciennes 28 wedstrijden, waarin hij één doelpunt maakte. Mede dankzij het sterke spel van de vijfvoudig international bleef de club op het hoogste niveau actief. De zeventiende plaats was net genoeg voor lijfsbehoud. Maar het eerste seizoen in Frankrijk zou ook gelijk zijn laatste zijn. Paauwe wilde graag in Duitsland spelen, had al vaker de interesse gewekt van clubs uit de Bundesliga, maar tot een transfer was het nog nooit gekomen. In de zomer van 2007 kwam de verdediger tot een akkoord met Borussia Mönchengladbach, dat dat jaar net was gedegradeerd en in de Tweede Bundesliga zou gaan uitkomen. Dat Paauwe niet op het hoogste niveau zou spelen nam hij voor lief en de speler vertrok naar Duitsland.

Paauwe was ook bij zijn nieuwe club zeker van een basisplaats. De toen 32-jarige middenvelder speelde in zijn eerste seizoen 33 wedstrijden voor Mönchengladbach en scoorde daarin drie keer. De Duitsers promoveerden op 8 mei 2008 weer naar de Bundesliga. Dit seizoen is Mönchengladbach op de vijftiende plaats geëindigd en daarmee heeft het zich verzekerd van nog een jaar voetbal op het hoogste niveau. Paauwe kwam dit jaar tot 25 wedstrijden en één doelpunt in de Bundesliga. De routinier heeft nog een contract tot medio 2010 bij de Duitse club, de verwachting is dan ook dat de inmiddels 33-jarige Paauwe zijn carrière zal afsluiten bij Borussia Mönchengladbach.

[FR12] Daniel Verduijn