Cruijff: 'Te veel denken vanuit het geld'

In een week tijd hebben we weer kunnen zien hoe vergankelijk roem in het topvoetbal is. Ik heb het dan over Valencia en Feyenoord. Twee topclubs, waarvan de één de afgelopen jaren zelfs regelmatig de finale van de Champions League haalde. Datzelfde Valencia moest de afgelopen week een voorschot op het nieuwe tv-contract in Spanje vragen, anders konden de spelers niet meer worden betaald. Op hetzelfde moment kwam naar buiten, dat Feyenoord op zoek is naar weer nieuwe investeerders omdat er anders in Rotterdam serieuze problemen gaan ontstaan.

Als ik het beleid van beide clubs tegen het licht houd, dan zie je de afgelopen jaren een patroon. Zowel bij Valencia als Feyenoord is te weinig vanuit het voetbal en te veel vanuit het geld gedacht.

Zo kan ik me nog herinneren, hoe Feyenoord een paar jaar geleden de jeugdopleiding ging inkrimpen. Het werd later weer wat bijgesteld, maar het zei wel iets over hoe er op dat moment binnen de club werd gedacht. Ik heb daar toen enkele kritische columns aan besteed, vooral vanwege het signaal dat daarmee werd afgegeven. Naast de aantasting van de opleiding werd eraan voorbijgegaan dat juist jeugdelftallen in de regio en ook daarbuiten enorme ambassadeurs voor je club kunnen zijn.

Met andere woorden, het was een indicatie dat het kader binnen de club te weinig vanuit een sportdenkwijze functioneerde. Hetzelfde gebeurde al jarenlang bij Valencia. Dat daarmee uiteindelijk veel te grote risico’s heeft genomen.

Ze vragen me wel eens wat ik hiermee bedoel. Ik geef dan altijd een simpel voorbeeld. Wat voor een clubarts heb je liever bij je club, een dokter die in sport geïnteresseerd is of een sporter die dokter is geworden? Het lijkt hetzelfde, maar er zit een wereld van verschil tussen. Dat geldt dus ook voor de leiding van een club.

Zo ben ik altijd een groot voorstander van het premiestelsel geweest. Want als het een keer minder draait, verdien je ook minder en kan je minder geld uitgeven. Maar als je gaat verdienen, dan kan je iedereen ook optimaal mee laten profiteren, desnoods tot tachtig procent van je bonussen aan toe.

Als je als sporter altijd vanuit de prestatie hebt gedacht, dan is het logisch dat je zo’n denkwijze meeneemt zodra je vanuit de clubleiding gaat werken. Een premiestelsel is dus logisch. Maar wat zie je nu? Er wordt veelal gekozen voor een vast contract, waarbij de zekerheden voornamelijk voor de speler zijn.

Een ander voorbeeld is het afkopen van imagerechten. Veel clubs willen die voor honderd procent in eigen bezit houden. Ik heb daar nooit iets van begrepen. Want wie garandeert mij, dat een voetballer drie jaar later net zo populair is als nu? Juist dan is een veredeld premiestelsel een uitkomst. Je geeft hem zestig procent provisie van alles wat voor ’m verkocht wordt en klaar is Kees. Doet-ie het goed, dan heeft zowel hij als de club er profijt van; doet-ie het slecht dan voorkom je dat er maar één partij (de club) pech heeft.

Wat dat betreft heeft het congres Global Sports, dat deze week in Barcelona werd gehouden, voor mij weer veel bevestigd. Er waren heel veel sprekers uit de hele wereld, die uitlegden hoe het allemaal zou moeten. Opvallend was dat uitgerekend de sporters die aan het woord kwamen het steeds hadden over hóé ze het gingen doen. Dus niet alleen woorden, maar meteen daden.

Hopelijk is daar ook bij Feyenoord weer snel sprake van.