Column: Aan de 12e man

Sinds ik leerde schrijven, eten, en m’n eerste stapjes kon zetten als klein kind, ben ik de grootste liefde van me leven tegengekomen : de bal. Enige tijd later werd me bijgebracht dat er ook in team-verband werd gespeeld, En dat Feyenoord de club was waarvoor ik was, om de doodsimpele reden dat mijn vader daar ook voor was. Op de basisschool viel het me al op dat Feyenoorder zijn anders was. Waar drie-kwart klas de toekomst zag als fan van 020, bleven er 3 á 4 jongens over die ervoor hadden gekozen om Feyenoord-fan te zijn. In de tijd dat Henrik Larsson met zijn dreadlocks het Feyenoord-tenue om de hals had, Jozef Kiprich nog toverde in De Kuip, en Ruud Heus eenmalig de middenlijn overkwam om een wereldgoal te maken, was de liefde zodanig gegroeid, dat de man des huizes, mijn slaapkamer in de clubkleuren van me “ cluppie “ schilderde. Na eenmaal ook de sfeer in De Kuip geproefd te hebben, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt, door te kiezen voor de club op Zuid.


Na een aantal jaren viel me op dat Feyenoord,020, en PSV de dienst uitmaakten in de toenmalige : KPN-Telecompetitie ‘. Dat we ook vaak net géén kampioen werden viel me ook al op. De tijd dat ik ten alle tijde rustig kon blijven bij het kijken naar Feyenoord, is lichtjaren geleden, of heb ik helemaal niet gehad, kan het me niet meer voor de geest halen in ieder geval.


Anno 2002 was ik tot tranen toe geroerd toen we in een kolkende kuip de Uefa-cup wonnen ten koste van Borussia Dortmund, het bleek tevens ook de laatste keer geweest te zijn dat ik alle reden had om uitbundig te juichen. In de loop der jaren, heb ik naar mijn insziens een nodige dosis voetbalverstand opgebouwd, wat verder reikt dan de opstelling, en de buitenspel-regel. Ook de transfer-carrousel was voor mij een genot om te volgen, ook begon ik me te interesseren naar de mannen op kantoor, de td’s, commerciele zaken en dergelijke.


Anno 2008 : Sparta – Feyenoord


Dat we geen geld hebben is inmiddels geen groot geheim meer, dat we op papier een representatief elftal hebben, maar daar in de praktijk geenszins iets van te zien is, is ook de grote schare fans niet ontgaan. Dat het motto van de club “ sterker door strijd “ is, en we de uitstraling hebben van een werkersclub, in combinatie met de welbekende kreet “ mouwen opstropen en gaan “ is schitterend. Maar er is meer nodig om verzorgd voetbal te spelen, en wedstrijden te winnen. Voetballers moeten namelijk bovenal kunnen voetballen, en op dit moment zit er genoeg strijd in de ploeg, maar veel te weinig voetbal. Dat is ook 1 van de redenen dat ik Gert-Jan Verbeek weinig kwalijk neem. Zonder materiaal kun je niet presteren, en dat is te zien.


Als de naam “Greene ‘ in de basisopstelling staat, is dat voor mij al genoeg reden om de zakdoeken uit de kast te trekken, en mezelf weer te prepareren voor een hoop woede-aanvallen. Afgeschreven voetballers kunnen een nieuw contract ondertekenen, terwijl ze in de zomer nog voor een paar knaken hun geluk elders mochten vinden, roept bij mij vraagtekens op. Dat El Ahmadi voor de lieve som van 5mil. werd aangetrokken deed mijn wenkbrauwen ook fronsen, weer een middenvelder. Waarom niet de ogen richten op een doelpuntenmaker, of iemand die het achterin dicht kan houden.


Er word gepredikt dat we rustig moeten blijven, de term : Geen paniek ‘, is mij de afgelopen tijd veel te vaak onder ogen gekomen. Maar beste mensen, rustig proberen te blijven doe ik al 3 jaar, en met mij vele andere trouwe supporters. Bij vrienden, op verjaardagen, collega’s, overal waar ik me vertoon, word er wel weer een opmerking gemaakt, of een flauwe grap. Ik kan het hun niet kwalijk nemen, maar wel degene die verantwoordelijk zijn voor deze sportieve malaise.


Ik reken nergens meer op, helemaal niet naar de zeperd tegen Sparta, en toch hou ik stug vol dat het allemaal wel goedkomt. Terwijl ik het denk, weet ik diep van binnen dat er nog een hoop moet gebeuren wil Feyenoord het lek gedicht hebben. We weten het allemaal, maar tegelijkertijd houden we hoop. We blijven stijf achter onze club staan, zelfs bij 0-2 achterstand thuis.


Het Legioen verzaakt nooit, staat er altijd, en zal er altijd blijven staan. Het maakt ons speciaal, en laten we de rug recht houden, want als wij de koppen laten hangen, is het laatste sprankje hoop weg.

John-Peter Foppen