"Ramadan is als het winnen van de CL"

Feyenoords duurste aankoop Karim El Ahmadi is eindelijk fit. De 23-jarige sociaal bewogen Marokkaan reageert op zes stellingen. 1. Marokkaanse probleemjongeren moeten hard worden aangepakt.

Karim El Ahmadi: ,,Ik kom uit Enschede en daar is het allemaal wat rustiger.

Ik kan wel zeggen dat het zus en zo moet, maar de Marokkaanse mensen die hier in Rotterdam en in Gouda wonen, maken andere dingen mee dan ik heb meegemaakt. Als ik lees dat het in sommige steden uit de hand loopt, trek ik me dat aan. Het is mijn volk, dan hoop je dat het met iedereen goed gaat. De dingen die in plaatsen als Gouda gebeuren, horen niet. Maar ik weet niet of een harde aanpak de oplossing is. Dat kan ook averechts werken. Marokkanen zijn trotse mensen. Als ík hard word aangepakt, krijg ik ook het gevoel van ‘zoek het allemaal maar lekker zelf uit’.

,,Ik werd al heel snel als voetballer gezien en niet als Marokkaan. Dat is mijn voordeel. Of nadeel, want ik weet daardoor niet hoe mensen over me denken.

,,Mijn vader kwam 31 jaar geleden als gastarbeider naar Nederland en werkte in een melkfabriek. Ik ben niet overdreven streng opgevoed, maar mijn ouders zaten er wel kort op. Altijd als ik de deur uitging, zei mijn vader dat ik geen ruzie moest maken. Zo ben ik opgegroeid. Op de basisschool was ik wel een brutaal ventje. Maar vanaf de brugklas, toen ik naar FC Twente ging, heb ik nooit ruzie gehad. Ik zeg altijd ‘sorry’, ook als iemand mij aanstoot. Veel dingen kun je op die manier simpel oplossen. Ik heb nog nooit een vechtpartij meegemaakt. Ook nooit met racisme te maken gehad. Natuurlijk hoorde je vroeger wel eens ‘kut-Turk’ als je wat uithaalde. Ja, het was altijd ‘kut-Turk’, dat was makkelijker te zeggen, ook tegen een Marokkaan.’’

2. Als voetballer ben ik een voorbeeld voor andere Marokkanen.

,,Dat denk ik wel. Ik kom op tv en word door veel Marokkaanse jongeren herkend. Af en toe maak ik op straat een praatje met hen en vertel ik ze dat er veel te halen is in Nederland. Ik kan laten zien dat je als Marokkaan succes kunt hebben. ‘Waar een wil is, is een weg.’ Als je talent bezit, moet je er wat mee doen. Ook als je geen voetballer wordt.

,,Ik vind het niet vervelend om een voorbeeldfunctie te bekleden. Bij FC Twente was ik ambassadeur van het project ‘scoren in de wijk.’ Dan kwam ik bij mensen thuis die net in Nederland waren komen wonen. Maakte ik een praatje en motiveerde hen om werk te zoeken. Leuk om te doen. Veel van die mensen waren in eigen land heel wat en stelden in Nederland niets meer voor. Best raar dat ik hen dan moest motiveren.’’

3. Afellay had beter voor Marokko kunnen kiezen.

,,Dat denk ik niet. Er is bij Oranje inderdaad veel concurrentie voor zijn positie, maar ik ben ervan overtuigd dat hij die spelers in de toekomst voorbij gaat. Ik heb zelf een andere keuze gemaakt toen ik negentien was. Destijds stond ik niet echt in de schijnwerpers. Bij Ibrahim bemoeide al heel vroeg iedereen zich ermee. Ik begrijp dat hij voor Nederland heeft gekozen. Ik denk dat zijn kwaliteiten bij Oranje het beste tot zijn recht komen. Mijn gevoel zei me dat ik voor Marokko moest kiezen. Mijn ouders vonden dat leuk, maar hebben de keuze aan mij gelaten.’’

4. De ramadan heeft mijn herstel goed gedaan.

,,Iedereen blijft erbij dat ik fysiek achter liep door de ramadan, maar geestelijk ben ik er sterker van geworden. Ik vond het alleen vervelend dat ik tijdens mijn revalidatie niet twee keer per dag kon trainen. Zoals ik me nu voel, weet ik dat de ramadan me goed heeft gedaan. Als je mentaal goed in elkaar zit, gaat je lichaam vanzelf mee.

,,Dat ik het de hele maand heb volgehouden, voelt alsof ik de Champions League heb gewonnen. Ook omdat ik wist dat het dit jaar heel zwaar zou worden. Mijn geloofsovertuiging is sterker geworden. Dat geeft een goed gevoel, want ik ben best gelovig. In de ramadan leer je dat een mens heel veel dingen aankan. Je moet geduld en zelfbeheersing hebben. Dat moet je als voetballer ook. Als je op het veld denkt ‘ik ga het niet redden vandaag’, is dat vaak een mentale kwestie.’’

5. Met een fitte El Ahmadi had Feyenoord niet van NEC verloren.

,,Het ging wel aardig voor de eerste keer na twee maanden. Daar ben ik wel tevreden over. Als team ging het ook niet slecht. We kregen alleen een ongelukkige goal tegen. Het zou arrogant zijn als ik zei dat we er beter voor hadden gestaan als ik fit was geweest. De jongens die hebben gespeeld toen ik er niet was, hebben het goed gedaan.

,,De problemen met mijn lies had ik vorig seizoen bij FC Twente al voor de winterstop. Na elke wedstrijd had ik er twee dagen last van. ’s Nachts lag ik vaak wakker van de pijn. Het probleem was alleen dat men op echo’s niets kon vinden. Er werd gezegd dat mijn buikspieren te slap waren. Ik heb er vertrouwen in dat ik na mijn operatie sterker terugkom. Deze blessure (liesbreuk, die werd verholpen bij een operatie, red.) kan niet meer terugkomen.’’

6. De UEFA Cup-zege op Kalmar maakt de slechte competitiestart goed.

,,Een vroege uitschakeling zou een klap zijn geweest. Voor mij, de jonge spelersgroep en de club is het goed dat Feyenoord dit seizoen weer Europees speelt. De slechte competitiestart heeft zijn oorzaken. Het is moeilijk voor de trainer om elke week een ander team op te moeten stellen. Ik heb bij Twente bijna twee jaar met een fitte selectie gespeeld. Dan kun je je als team verder ontwikkelen. Dat is nu moeilijk, want elke keer gebeurt er wel wat.

,,Sommige mensen zeggen dat Feyenoord na FC Twente sportief gezien een stap terug is. Maar ik heb in een paar maanden al heel veel geleerd. Vooral de druk hier en de vele supporters zijn niet te vergelijken met FC Twente. Als ik naar het niveau op de training kijk, moet ik eerlijk zeggen dat het dicht bij elkaar ligt. Bij FC Twente was het niveau ook heel hoog. Sportief gezien wordt het gat tussen de top drie en de subtop steeds kleiner. Als iedereen fit is, komt het dit seizoen echt goed met Feyenoord.’’