Column: De Vrij van onzeker ventje naar Europese top

Het is in de zomer van 2010. Feyenoord heeft zijn trainingskamp opgeslagen in het Zeeuwse Cadzand waar ik heel toevallig in de buurt was. Mijn vrouw en ik verbleven in een hotel in Sluis op enkele kilometers van Cadzand. Op een mooie, zonnige dag besloten wij (lees: ik besloot, vrouwtje moest verplicht mee) de training te bezoeken aldaar.

Daar aangekomen was het wel heel erg rustig, zeker voor een training van Feyenoord. Navraag leerde ons dat Feyenoord trainde op het complex van v.v Sluis waar we net vandaan kwamen. Lekker dan! Als een malle naar Sluis gereden om gelukkig toch nog een groot gedeelte van de training mee te kunnen pakken.

Na de training nog even met een aantal spelers op de foto, iets wat voor mij altijd wat ongemakkelijk overkomt. Als volwassen man vragen om op de foto te gaan met spelers waarvan je zo ongeveer de vader had kunnen zijn. Nu is het zo dat Feyenoord rare dingen met je doet. Nog steeds wanneer ik richting de Kuip loop voel ik een bepaalde spanning/opwinding die ik ook gevoeld moet hebben toen ik als 9-jarig knulletje voor het eerst naar de Kuip mocht.

Ook wanneer je op de foto gaat met een van de spelers voel je jezelf weer een kind dat dolgelukkig is om op de foto te mogen met één van je helden. Rare dingen dus. Het was ook tijdens dit trainingskamp dat ik op de foto ging met Stefan de Vrij. De Vrij had enkele maanden hiervoor zijn debuut gemaakt in Feyenoord 1. Dat dit te danken was aan het feit dat zo’n beetje elke voor handen zijnde rechtervleugelverdediger geblesseerd was doet verder niet ter zaken.

De Vrij was echt een knulletje, type VWO-student. Zat nog volop in de fase jeugdpuistjes en kwam nog vele malen onzekerder over dan ik op dat moment was. De Vrij wist zich in het seizoen 2010/11 definitief in de basis te spelen, eerst nog als rechtervleugelverdediger om later dat seizoen door trainer Mario Been te worden doorgeschoven naar zijn favoriete positie in het centrum van de verdediging.

Over dat seizoen hoeven we het verder niet te hebben, drama is nog zacht uitgedrukt, maar dat heeft zeker niet aan De Vrij gelegen. De Vrij ontwikkelde zich namelijk aan de hand van collega en vriend Ron Vlaar prima als centrale verdediger. Ook in de jaren hierna werd De Vrij steeds beter, hij werd geselecteerd voor Oranje en werd zelfs (even) aanvoerder van Feyenoord.

Stefan had uiteraard, zoals elke jonge speler, ook een mindere periode waarin wel heel vaak tegenstanders scoorden die door de Vrij afgedekt hadden moeten worden. Ook hier kwam De Vrij weer sterker uit. Het laatste half jaar speelde de Vrij geweldig en wist –voor zover dat nog niet gebeurd was - de aandacht te trekken van diverse Europese topclubs.

Op die momenten denk ik nog weleens terug aan die zomerse dag in 2010 toen ik op de foto mocht met dat ventje waar nu de grote Europese clubs voor in de rij staan. Denk dat we trots mogen zijn op de enorme stappen die deze jongen heeft gemaakt, ik ben dat in ieder geval wel. Verder zal ik nooit vergeten dat hij bijtekende op het moment dat Feyenoord op sterven na dood was en waar enkele van zijn teamgenoten Feyenoord wel de rug toekeerden.

Stefan, in mijn ogen ben je een echte Feyenoorder! Welke keuze je ook maakt, ik hoop dat het de juiste is. Het ga je goed!

@FRGerardo

[poll=141]