'Papa, mag ik vanaf nu altijd mee naar Feyenoord?'

Afgelopen zondag, 30 maart. De dag van Go Ahead Eagles thuis. Op papier niet de meest bijzondere wedstrijd van het seizoen, maar het zal een wedstrijd worden die ik nooit meer zal vergeten. Het wordt namelijk de dag dat ik mijn oudste zoontje voor de eerste keer mee zal nemen voor zijn eerste Kuipervaring. Zijn naam is Robin (inderdaad, vernoemd naar die Robin ja) en ondertussen alweer 3 jaar oud.

Ik ga zelf sinds de vorige eeuw richting De Kuip en sinds Robin begint te beseffen wat papa altijd gaat doen op zondag met al die andere mannen vraagt hij steevast of hij een keertje mee mag naar Feyenoord. Daarom had ik hem in de week voorafgaand aan het duel tegen Go Ahead belooft dat hij mee mocht gaan. De rest van de week vroeg hij bij het naar bed gaan: "Gaan we morgen naar Feyenoord?". Afijn, hij had er zin in!

Hoewel ik gewend ben om met een vast groepje vrienden vanuit Zeeuws-Vlaanderen richting Rotterdam te reizen, had ik voor deze gelegenheid zelf maar de auto gepakt. Je weet maar nooit of hij na tien minuten de hele boel bij elkaar begint te roepen. Dan is het wel handig om zelf eventueel terug te kunnen rijden. En, ik ben eerlijk, ik had ook wel zin om dit een echt vader/zoon momentje te laten worden. Lekker met zijn tweetjes in de auto naar De Kuip.

Zondag was Robin dan ook helemaal klaar voor het grote moment. Zaterdagavond al zijn Feyenoordshirt aangedaan om in te slapen en zondag vroeg uit de veren (gelukkig hielp de zomertijd me een uurtje). Na alles driedubbel te hebben gecheckt, de rugzak te hebben gevuld met zijn lunchpakket en voor alle zekerheid wat zoetigheid, stappen we rond kwart over tien in de auto. Op naar De Kuip!

Hoewel Robin tijdens het autorijden de fijne gewoonte heeft om in te dutten, zat dat er deze keer niet in. Heel de rit zat hij vol spanning te kijken of we al in de buurt waren. Na een lange autorit (zeker voor zijn gevoel) en een mooie wandeling, komen we dan uiteindelijk aan waar we voor zijn gekomen: Hèt voetbalstadion van Europa. Onze tempel.

Ik wijs hem op de mensenmassa, maar hij is in eerste instantie vooral onder de indruk van de treinen (die hebben we in Zeeeuws Vlaanderen niet zo veel...). Op het voorplein nemen we een eerste foto voor in het plakboek en komen we de anderen tegen ("Kijk papa, Serge van Feyenoord!"). Samen gaan we naar binnen en we gaan richting ons vast plekje in vak R. Voor deze gelegenheid installeer ik me op een Kuipstoeltje in plaats van op de trap. Feyenoord is ondertussen al begonnen aan de warming-up en Robin laat alles eens goed op zich inwerken. Ik geniet van zijn genietende blik.

De boterhammen worden genuttigd, de pakjes Wikkie moeten overgegoten worden in de plastic Feyenoordbeker en om half één zijn we allebei klaar voor de wedstrijd. Bij opkomst van de ploegen, de papier maché slierten. Robin zijn ogen fonkelen....Wauw, dat komt zomaar uit de lucht vliegen! Snel worden er een paar in de rugtas gepropt om aan mama te laten zien.

De wedstrijd. Al vrij vlug komen we op 1-0. Mensen springen en juichen. Robin is eerst wat verbaasd en onder de indruk, maar na een high five van een onbekende meneer van de rij achter ons, komt ook hij los. Armen de lucht in!! De rest van de wedstrijd is als een film. Ik heb nog nooit zo weinig meegekregen van een wedstrijd (en nee, dat komt niet alleen door het opvallend leuke vrouwelijke exemplaar dat naast ons plaats heeft genomen).

De wave gaat door het stadion. Robin klimt over de stoelen, kruipt over de grond, hangt rond mijn nek en werkt de inhoud van de rugzak langzaam maar zeker weg. Na uiteindelijk dik 80 minuten besluiten we om alvast de uitgang op te zoeken, zodat we op ons gemakje de trappen kunnen aflopen en zo heb ik een mooi moment om nog een foto te maken van Robin voor de Legioenzaal. Zijn wangen zijn al wat roder en hij is zichtbaar moe, maar hij geniet nog steeds van het moment. Langzaam lopen we verder en laten we de Kuip achter ons. De trappen op, de brug over. Robin is ondertussen in mijn armen beland, want hij is toch wel erg moe nu. Samen kijken we nog één keer naar de Kuip waar nu ook de andere supporters uit stromen. "Papa, mag ik vanaf nu altijd mee naar Feyenoord?"

Op dat moment weet ik dat het met dit zoontje wel goed zit. We hebben er weer een Feyenoorder bij!

Met rood/witte groeten,
Patrick