Feyenoord-verhaal: Nishita Bakx

FR12.nl is op zoek naar jou! Wekelijks zullen wij van een Feyenoorder zijn of haar Feyenoord-verhaal op de site plaatsen. Mail je verhaal naar mijnfeyenoordverhaal@fr12.nl en wij zullen elke week de grappigste, het meest unieke of het mooiste verhaal op de website plaatsen. Deze week het verhaal van Nishita. Nishita vertelt hoe ze van Feyenoord is gaan houden terwijl ze totaal niet geïnteresseerd was in voetbal.

"In mijn hoofd verbeelde ik hoe het eruit zou zien …, een vol stadion, de Kuip, de club Feyenoord Rotterdam.

De zondagavonden waren naar mijn mening erg saai, zo’n 14 jaar geleden. Papa keek Studio Sport, de Eredivisie samenvattingen. Ik was 11 jaar en totaal niet geïnteresseerd in voetbal. Voetbal is echt een jongensding dacht ik als meisje zijnde.

Heel ons huis was toen al bezaaid met Feyenoord spullen, met Vaderdag maakte ik vaak iets met het logo alleen omdat ik wist dat mijn vader het prachtig zou vinden want verder zei het me vrij weinig. Mijn vader was immers al van kleins af aan Feyenoord-fan.

Na toch af en toe eens te bladeren in het Hand in Hand magazine begon ik het begrip voetbal een beetje beter te begrijpen, pure nieuwsgierigheid. Ik stond op het punt om een nieuwe sport te kiezen, het meisjesvoetbal werd wat populairder en ik ging op voetbal. Mijn vader heeft nooit gezegd dat ik voor Feyenoord moest worden, maar de keuze was duidelijk.

Bonaventure Kalou, zijn filmpjes, zijn acties keek ik voortdurend op Feyenoord.nl. Op het veld als ik zelf speelde wilde ik hem zijn. Maar toen was er ook Pierre van Hooijdonk, zijn vrije trap ging er haast altijd in. Maar ik kon de beelden alleen van tv. Ik had een aantal posters op me kamer van Van Hooijdonk, hij was mijn echte favoriet.

Maar toen op zondag 31 maart 2002 zei me vader ik heb een verrassing, ik had geen idee en raadde me suf. Maar hij wilde er niks over kwijt, we moesten alleen wel met de auto erheen. Ik was zenuwachtig, maar voelde een gezonde spanning. We reden Rotterdam binnen en parkeerden de auto een stukje verderop vlakbij het stadion. Mijn vader haalde twee kaarten voor de wedstrijd Feyenoord – RKC uit zijn zak. Met een beetje angst liep ik naast mijn vader het stadionplein op, het voelde als thuiskomen. Daar was de Kuip, het had iets magisch, we liepen de trap op en voordat we het stadion binnenstapten bleef ik vol bewondering staan. Het was in het echt nog mooier. Helaas werd het 1-1, RKC kwam zelfs op voorsprong maar mijn held Pierre van Hooijdonk maakte de 1-1. Ik heb nog nooit zo hard gejuicht.

Dit was mijn mooiste moment van Feyenoord, met het wedstrijdresultaat buiten beschouwing. Feyenoord is een club van het volk, je voelt het in je hart. Onvoorwaardelijke steun dat zie je alleen bij Feyenoord.

Ik ben nu 25 jaar, mijn vader en ik zijn nog steeds trouwe Feyenoord supporters en we gaan geregeld naar wedstrijden. Ik wil vooral mijn vader bedanken omdat hij de Feyenoord passie aan mij heeft overgedragen het is iets in je leven wat je niet wilt missen.

Nishita Bakx''