Feyenoord-verhaal: Ben Moerkerken

FR12.nl is op zoek naar jou! Wekelijks zullen wij van een Feyenoorder zijn of haar Feyenoord-verhaal op de site plaatsen. Mail je verhaal naar mijnfeyenoordverhaal@fr12.nl en wij zullen elke week de grappigste, het meest unieke of het mooiste verhaal op de website plaatsen. Deze week het uitgebreide verhaal van Ben. Hij maakte al dan niet bewust de grootste successen van onze club mee.

"Als klein jochie van amper vijf jaar heb ik het meegemaakt dat Feyenoord zowel nationaal als internationaal de grootste successen behaalde. Toen Feyenoord als eerste Nederlandse club op 6 mei 1970 de Europa Cup I voor Landskampioenen behaalde in Milaan tegen het Schotse Celtic was ik met mijn ouders op vakantie in Frankrijk. Tijdens de wedstrijd lag ik onder een tafel te slapen. Niets kan ik me van deze historische avond voor het Nederlandse voetbal herinneren, want ik lag in een diepe roes.

Van horen zeggen weet ik alleen dat ik mijn hoofd tegen de tafel stootte op het moment dat Ove Kindvall in de verlenging de winnende treffer maakte. Er zal ongetwijfeld in het Nederlandse kamp een geweldige sfeer hebben gehangen, maar veel kreeg ik daar dus niet van mee. Wat ik later vreselijk heb gevonden is dat de foto, die destijds van me is gemaakt met de Cup met de grote oren, nooit meer is gevonden. Een relikwie.

Ook van het winnen van de Wereldbeker kan ik me weinig voor de geest halen. Daarvan kan ik me herinneren dat de beker bij een rondrit voorin een bus stond en aan het Rotterdamse publiek werd getoond.

Van 1974 weet ik meer, omdat ik in dat jaar als 9-jarig ventje mijn eerste wedstrijden van Feyenoord bezocht, vaak op een kinderkaartje onder begeleiding van een volwassene. Feyenoord werd landskampioen in de legendarische wedstrijd tegen FC Twente (3-2). Ook weet ik nog dat er een prachtige foto in de krant stond

van Eddy Achterberg van FC Twente en de later bij een verkeersongeval omgekomen Feyenoordverdediger Mladen Ramljak, waarop beiden een blauw oog hadden. De één zijn linker- en de ander zijn rechteroog.

De Europa Cup-duels tegen Vfb Stuttgart met een geweldige Lex Schoenmaker en natuurlijk de finale tegen Tottenham Hotspur. Uit 2-2 met een schitterende vrije trap van mijn idool Willem van Hanegem en thuis 2-0 winst, waarbij dus de UEFA Cup werd gewonnen. Ik was erbij, de beruchte thuiswedstrijd op 29 mei 1974 waarin Nederland voor het eerst te maken kreeg met extreem supportersgeweld. De oude houten Kuipstoeltjes vlogen vanaf het Engelse vak op de 2e ring naar beneden of werden in brand gestoken. Grote vechtpartijen tussen Engelse hooligans en een vrijwel kansloze Rotterdamse politie. Jarenlang waren de souveniers op de luchtbrug bij De Kuip, in bushokjes en electriciteitshuisjes nog te zien (SPURS) als aandenken aan deze in vele opzichten memorabele voetbalavond.

Na dit seizoen kwam de klad erin bij de mooiste club van Nederland en werd slechts incidenteel een succesje behaald. Toch zijn er legendarische momenten terug te halen, die mij telkens een warm gevoel gaven. De bekerfinale in 1980 tegen Ajax in De Kuip waarin wij speelden met Jan Peters en Petur Petursson: 3-1. Een fantastische 5-4 wedstrijd in het Rotterdam AD-toernooi tegen Ipswich Town, de onverwachte 2e plaats onder trainer Vaclac Jezek en natuurlijk de dubbel in 1984 met Johan Cruijff. De afscheidswedstrijd van De Kromme, de sneeuwbal op het oog van “"overloper” Wim Jansen, de rushes van Ruud Gullit met een solo tegen Haarlem (7-2) waarin hij scoorde na zeker vijf tegenstanders te passeren, de sportieve redding door de goal van Henk Fraser in de bekerwedstrijd tegen PSV in 1991 en de financiële redding door Jorien van den Herik na het HCS-echec, Jozsef Kiprich en zijn hakballetje tegen MVV en daaruit voortvloeiend op zondag in Groningen de titel met helden als John de Wolf in 1993 onder weer van Hanegem, het springen van Uli van Gobbel op het bordes van de Coolsingel bij de titel in 1999, de wedstrijd tegen Olympique Marseille na de rode kaart van Kees van Wonderen. Hoe kun je nu één moment kiezen?

Door mijn arbeidsverleden bij Opel heb ik ook veel aan Feyenoord te danken. Als werknemer van Eef & Huub had ik veel contact met de spelers van de periode 1993-1997. Op televisie mocht ik met Harry Vermeegen de Opel Calibra’s aanprijzen die verkocht moesten worden. Ik ben in De Kuip getrouwd in 1996 dankzij medewerking van “Ome Fred” Blankemeijer, heb een fraai album met foto’s op de middenstip, mocht met de spelers mee op de boot bij de Voetballer van het Jaar-verkiezing van Radio Rijnmond.

Heel veel slechte wedstrijden in de periode 1975-1983 en 1985-1991 hebben mijn trouw aan Feyenoord daarom nooit aangetast. Zelfs toen de club op sterven na dood was bleef ik gaan, daarom koester je de bijzondere en mooie momenten des te meer. Want ik werd niet vrolijk van talloze verliespartijen, of een 5-5 thuis tegen PEC Zwolle na een 4-1 voorsprong, als je het lachertje was op maandag omdat Joop Hiele uit tegen Volendam de bal tegenhet achterhoofd van Sjaak Troost schoot en de bal in eigen doel vliegt, het dramatische aankoopbeleid. En toch kocht ik een obligatie en hielp ik met de laatste actie onder Pim Blokland.

Je helpt je club toch als je kunt?

Daarom geeft het winnen van de UEFA Cup in 2002, ons laatste echte grote succes mij als rechtgeaarde Feyenoorder het warmste gevoel, omdat de constante trouw aan Feyenoord toen eindelijk weer werd beloond.

En al moet ik er weer heel lang op wachten, Feyenoord staat voor altijd onuitwisbaar in mijn hart gegrifd of zoals we zeggen “Till I die.” En dan komen de hoogtepunten vanzelf weer, misschien dit jaar al. ECH WEL!!!

Ben Moerkerken

VAKKIE U"