Boëtius: het ultieme kind van Feyenoord

Tot aan zijn debuut in de Klassieker tegen Ajax hadden nog weinig mensen van hem gehoord. Met zijn flitsende optreden en doelpunt vestigde Jean-Paul Boëtius (18) zijn naam en sindsdien kwam de razendsnelle buitenspeler al in meer dan tien competitiewedstrijden in actie. De basis daarvoor legde hij tijdens zijn jeugdjaren, zo vertelt hij deze maand in Feyenoord Magazine. ‘Op straat gelden dezelfde wetten als in het stadion: de beste speelt.’

Als Boëtius op ontspannen wijze een balletje hooghoudt op een speelveldje vlakbij het huis waar hij opgroeide, wordt duidelijk dat hij zijn moeder, die vroeger zelf ook voetbalde, misschien wel het meest dankbaar mag zijn. Zij bracht haar voetbaltalent over op haar zoon en meldde hem op jonge leeftijd aan bij de jeugdopleiding van Feyenoord, waar hij via een van de talentendagen een plek in de F1 afdwong. Boëtius speelde daarvoor geen enkele wedstrijd voor een andere vereniging, wat hem het ultieme kind van de club maakt.

‘Mijn moeder heeft meer verstand van voetbal dan mijn vader. Ze volgt me kritisch en zegt wat ik beter moet doen. Ik ga er vaak maar niet op in, want dan houdt ze niet meer op.’ Hij schatert het uit, om er serieus aan toe te voegen dat ze soms toch nuttige adviezen heeft. ‘Bijvoorbeeld als ze me erop wijst dat als er voorzetten van de rechterkant komen, ik vanaf links dichterbij het doel moet komen. Dat probeer ik mee te nemen tijdens wedstrijden.’

Ook van de jeugdtrainers op Varkenoord stak Boëtius veel op. De aanvaller doorliep de hoogste jeugdelftallen en alle trainers herkenden het enorme talent in hem, wat resulteerde in voornamelijk lovende kritieken op de jaarlijkse rapporten.

Op dezelfde rapporten verscheen daarnaast een terugkerend verbeterpunt: zijn omgang met een nederlaag. Als Boëtius een wedstrijd verloor, rolden de tranen over zijn wangen. ‘Zo diep zit mijn winnaarsmentaliteit. Ik kon gewoon echt niet tegen mijn verlies. Als ik thuis een spelletje verloor, vertrok ik huilend naar boven. Het ergste vond ik om een potje voetbal op de Playstation te verliezen, helemaal als ik tegen mijn broertje speelde. Die wist precies hoe hij me gek moest krijgen. Dan gooide ik woedend mijn controller door de kamer.’