\'Als nieuw stadion meer geld oplevert moet het er komen\'

In Nederland bestaat geen mooier voetbalstadion dan De Kuip. Toch wil het bestuur van Feyenoord liever vandaag dan morgen beginnen met de bouw van een nieuwe tempel. Actiegroep Red De Kuip doet er alles aan om dit te voorkomen.

‘Hoe ik aan mijn stadionverbod kom? Ach, ik had tijdens een eerste training van het seizoen een akkefietje met een beveiliger en ik heb een keer meegedaan aan een bestorming van een café in Alkmaar.’ Zegt de 21-jarige Wesley met dezelfde onverschilligheid waarmee caissières ‘tot ziens of ‘fijne dag’ zeggen.

De Rotterdammer heeft nu al bijna vier jaar een stadionverbod en als het goed is, heeft hij nog maar een klein jaar te gaan tot zijn rentree in De Kuip. Tot die tijd heeft hij ieder seizoen voor een periode van drie maanden een meldplicht. Hij moet zich tijdens zo’n periode een kwartier voor en een kwartier na een thuiswedstrijd van Feyenoord melden op politiebureau Marconiplein.

Vaak zijn dit periodes waarin Feyenoord tegen ADO Den Haag en Ajax moet spelen. ‘Iedereen die een stadionverbod heeft moet zich bij dat politiebureau melden. Van daaruit gaan we met z’n allen naar een café aan de rand van het gebiedsverbod om daar de wedstrijd te kijken. In de 85ste minuut van de wedstrijd vertrekken we dan weer om op tijd op het politiebureau te zijn.’

Door zijn stadionverbod bevindt Wesley zich al in het voorland van wat misschien ook andere Feyenoord-supporters te wachten staat: dat van een leven zonder het tweewekelijkse bezoekje aan de oude vertrouwde De Kuip. ‘Wat je vooral mist, is de gezelligheid met de jongens uit het vak waar je zit. Als seizoenkaarthouder ontwikkel je al snel met de mensen uit jouw vak een band. Het word een soort tweede familie en De Kuip een tweede huiskamer.’

De band met De Kuip is voor een Feyenoord-supporter iets magisch. Of zoals de 27-jarige Alexander, die niet met zijn echte naam in Nieuwe Revu wil, uit Hendrik-Ido-Ambracht het zegt: De Kuip is Feyenoord en Feyenoord is De Kuip.’

Alexanders liefde voor het thuishonk van Feyenoord gaat zelfs zo ver dat hij zijn rug heeft opgeofferd voor het stalen stadion uit 1937. ‘De tatoeage is in vier sessies gezet. Ja je moet wat over hebben voor je cluppie. Hé.’

De dag waarop Alexander op slag verliefd raakte op De Kuip staat hem nog helder voor de geest. ‘Dat was in het seizoen 1993/1994. Ik mocht toen met mijn oom mee naar de afscheidswedstrijd van John Metgod tegen VVV. Het werd 5-0. Dat vergeet je nooit meer.’

Het zijn die mierzoete herinneringen van het eerste bezoek aan ‘De Tempel aan de Maas’, waardoor veel supporters tegen de komst van een nieuw stadion zijn. ‘Als je met supporters praat, merk je wel dat een heel groot deel tegen de komst van een nieuw stadion is. Dat zie je ook aan de spandoeken tijdens wedstrijden met teksten. Iedereen wil het liefst blijven. Al hoor je ook veel mensen zeggen, waaronder ikzelf, dat een renovatie van De Kuip wel rendabel moet zijn. Als het nieuwe stadion meer geld gaat opleveren, dan moet het er komen.’ Stelt de man met de rug schildering.

Lees het hele verhaal in Nieuwe Revu die deze week in de winkels ligt.