Smolarek: 'Mijn liefde voor Feyenoord zal altijd blijven'

Ebi Smolarek zal altijd warme gevoelens voor Feyenoord blijven koesteren. De Poolse aanvaller, die afgelopen transferperiode overstapte naar ADO Den Haag, speelde in de jeugd van de Rotterdamse club en daarna enkele jaren in het eerste elftal. 'Spelen in De Kuip was geweldig,' laat Smolarek weten.

'Mijn liefde voor Feyenoord zal altijd blijven. De club is een stukje van mijn leven. Ik heb er als jonge speler een hoop geleerd. Van Igor Korneev, Kees van Wonderen, Pierre van Hooijdonk, Ulrich van Gobbel. Die laatste naam hoor je misschien niet zo vaak in dit verband, maar voor mij was hij heel belangrijk. Als rechtsback kon hij mij als linksbuiten juist specifieke tips geven,' aldus Smolarek tegenover Voetbal International.

'Met Van Gobbel kon ik fijn praten. Spelen in De Kuip was geweldig. Mijn vader ging me daarin voor en als kind droomde ik ervan in zijn voetsporen te treden. Dat waarmaken was zo bijzonder. Mijn debuut voor Feyenoord is nog steeds mijn mooiste voetbal herinnering. Daar tegenover staat het missen van de UEFA Cup-finale in 2002. Ik zat met een zware kruisbandblessure. In diezelfde periode werd ik positief getest op cannabis, na het eten van voedingsrepen. Niemand heeft kunnen aantonen dat ik iets gerookt zou hebben, maar ik werd wel voor drie maanden geschorst. Dat is vaak een van de eerste dingen die mensen vertellen over mijn Rotterdamse jaren. Erg jammer, want ik heb bij Feyenoord mijn mooiste tijd gehad.'

'Ik ben alleen op een vervelende manier weggegaan. Ruud Gullit was trainer en hij vertelde op een dag dat we geen telefoons meer mochten gebruiken in de kleedkamer. Op dat moment ging zijn eigen gsm af. Tja, ik zat vooraan en kon mijn lach niet inhouden. Dat was misschien de druppel voor Gullit, die het toch al niet in mij zag zitten. Dat kan. Maar hij had er niet allerlei dingen bij moeten halen. Dat ik niet goed was voor het team bijvoorbeeld. Ook vertelde hij me eens dat mijn ogen hem niet aanstonden. Maar die kan ik toch moeilijk veranderen?, antwoordde ik. Maar de trainer bleef erbij. 'Ik voel wat,' zei hij. Daar moest ik het mee doen.'