Onno Jacobs: Gegokt en verloren (II en III)

Reeds lange tijd is het vertrek van financieel directeur Onno Jacobs een vurige wens van vele Feyenoord-supporters. Bij diverse gelegenheden is dit kenbaar gemaakt; middels spandoeken, tijdens gesprekken met de Vrienden van Feyenooord, op internet, door een groot deel van de verzamelde supporters na afloop van de thuiswedstrijd tegen De Graafschap. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Deze vurige wens heeft uiteraard niets met de persoon te maken, maar alles met zijn functioneren. Beter gezegd: Met zijn disfunctioneren. In elk zichzelf respecterend bedrijf, zou een directielid worden afgerekend op de puinhoop die Onno Jacobs er bij Feyenoord van gemaakt heeft. Als de persoon in kwestie al niet de eer aan zichzelf houdt. Zo niet bij Feyenoord…

De cijfers spreken boekdelen. Onno Jacobs treedt gedurende het boekjaar (lees: seizoen) 2005-’06 als financieel directeur in dienst bij Feyenoord, een boekjaar dat Feyenoord is begonnen met een negatief eigen vermogen van € 2.904.000. Ultimo juni 2010 bedroeg het eigen vermogen maar liefst € 34.822.000 negatief!

Wij vragen ons af of deze cijfers op zichzelf al niet meer dan genoeg zijn om met een dergelijk advies (ontslag Onno Jacobs) te komen. Immers, bij welk bedrijf kan een financieel directeur die eindverantwoordelijk is voor dergelijke cijfers nog aanblijven? Toch hebben wij in een aantal artikelen chronologisch uiteengezet hoe het zo ver heeft kunnen komen. Onno Jacobs is gedurende deze reconstructie altijd als volwaardig onderdeel van de directie, en dus niet een of ander ‘simpel boekhoudertje’, medeverantwoordelijk geweest voor wat misschien wel had geleid tot het faillissement van Feyenoord. Zonder interventie van de Vrienden van Feyenoord was een faillissement immers angstvallig dichtbij gekomen.

Gisteren deel I: Gegokt en verloren

Vandaag deel II: Miljoenenverlies en schikking met de belastingdienst.

In september 2008 schikt Feyenoord met de belastingdienst: exclusief rente moet de club ruim vijf miljoen euro afdragen. Inclusief rente is dit zelfs meer dan zeven miljoen euro. Feyenoord verklaart teleurgesteld te zijn en geeft aan het geld liever in versterking van de selectie gestoken te hebben. Onno Jacobs geeft aan dat “de directie heeft zitten slapen”. Maar maakt de heer Jacobs niet zelf ook deel uit van de directie? En is hij niet de verantwoordelijke op financieel gebied?

Uit de jaarcijfers blijkt dat de heer Jacobs slechts twee miljoen euro heeft gereserveerd voor de schikking met de Belastingdienst, terwijl deze zaak al jarenlang als een zwaar van Damocles boven de club hing. Is het niet vreemd dat de financieel directeur slechts twee miljoen euro reserveert, een bedrag dat uiteindelijk niet eens genoeg is om de verschuldigde rente aan de Belastingdienst te betalen? En dat terwijl er nota bene een bedrag van maar liefst dertien miljoen euro boven het hoofd van Feyenoord hing! Aan het einde van het jaar laat Feyenoord in de dan jongste uitgave van het Feyenoord Magazine optekenen: “Prachtig jaar, met aantal kanttekeningen”.

Wij noemen nogmaals enkele kanttekeningen en vragen ons af of u het ook zo’n prachtig jaar vond:

1. Er wordt een onverantwoord risico genomen door voor een miljoenenbedrag Karim El Ahmadi aan te trekken. Geld dat Feyenoord eigenlijk helemaal niet heeft. Immers: volgens de heer Jacobs kan Feyenoord nog lang niet investeren zonder daarbij ‘onverantwoorde risico’s te nemen’.

2. Het geschil met de Belastingdienst wordt totaal onderschat en daarnaast wordt door de heer Jacobs slechts twee miljoen euro gereserveerd, terwijl uiteindelijk ruim zeven miljoen, inclusief rente, afgedragen moet worden.

3. Feyenoord stevent het boekjaar 2008-‘09 af op een miljoenenverlies, veel groter dan enkel de schikking met de Belastingdienst.

Uiteindelijk zal Feyenoord het seizoen 2008-‘09, dus inclusief de tweede seizoenshelft, een verlies lijden van maar liefst 16.9 miljoen euro. Het negatief eigen vermogen bedraagt ultimo juni 2009 23.3 miljoen euro. Feyenoord is eerder op weg richting faillissement dan financiële gezondwording.

Eric Gudde, die overigens in tegenstelling tot sommige andere leden van de directie en Raad van Commissarissen de rol van de heer Jacobs op dat moment even niet bagatelliseerde, geeft na bekendmaking van de jaarcijfers in FC Rijnmond aan, als er gesproken wordt over de rol van Jacobs in het geheel, dat er: “Achteraf gezien gegokt is en verloren. Het is geen goede keuze geweest.” Consequenties blijven wederom uit…

En deel III: Terug in categorie 1 en omzetting FIF 2008

In juli 2009 is Feyenoord weer terug bij af en wordt de club door de KNVB wederom in categorie 1 geplaatst. Feyenoord laat weten dit aan te hebben zien komen. Clubs in categorie 1 kunnen niet zo maar spelers aantrekken. Toch besluit men vlak voor de categorie 1-indeling tot het aantrekken van Sekou Cissé voor andermaal een miljoenenbedrag. Begrijpt Feyenoord dan niet dat het niet voor niets weer in categorie 1 is ingedeeld? En is de heer Jacobs zijn eigen uitspraak dat investeren leidt tot onverantwoorde risico’s al weer vergeten? Misschien had iemand even moeten uitleggen dat een verlies van 16.9 miljoen euro de situatie ten opzichte van een jaar eerder sterk verslechterd heeft en in ieder geval niet verbeterd heeft.

Feyenoord geeft aan dat het verwacht keurig op tijd weer uit categorie 1 te gaan komen. Gezien de financiële situatie is er op dat moment geen enkele aanleiding dat te veronderstellen. Sterker nog: faillissement is op dat moment reëler dan op tijd en volgens plan uit categorie 1 komen. Later wordt dit ook door directielid Mark Koevermans toegegeven.

Volgens Feyenoord is de situatie op dat moment helemaal nog niet zo erg: “Met onze rug tegen de muur staan we zeker niet”. Wij vragen ons af wanneer Feyenoord, onze mooie club, dan wel met de rug tegen de muur staat. Hoeveel erger kan het nog worden?

Voor iedereen die denkt dat het aantrekken van Cissé door externe financiering geen ingrijpende consequenties voor Feyenoords eigen financiële huishouding heeft: helaas. Evenals Karim El Ahmadi wordt Sekou Cissé op een zeker moment volledig in het FIF opgenomen, voor een totaalbedrag van 4.4 miljoen euro. In juni 2009 past Feyenoord de voorwaarden van dit Feyenoord Investeringsfonds 2008 aan. Volgens de nieuwe voorwaarden krijgen investeerders over het ingelegde bedrag een jaarlijks rentepercentage van 5% uitgekeerd. Ingelegde gelden krijgen investeerders gegarandeerd terug. Wordt een speler uiteindelijk verkocht voor een hoger bedrag dan het bedrag waarvoor hij is opgenomen in het fonds wordt het ingelegde bedrag terugbetaald plus 10% van de meerwaarde. Maar belangrijker, wordt een speler voor minder verkocht of gaat hij zelfs transfervrij weg, dan moet het resterende bedrag in drie jaar na vertrek van de laatste speler uit het fonds afbetaald moet worden. Tegen een rentepercentage van 5% per jaar.

Overigens wordt ook Dani Fernandez in het FIF opgenomen, voor een bedrag van 740.000. Dat Fernandez evenals Cissé door blessureleed langdurig afwezig is, valt natuurlijk niet te voorzien, maar geeft wel pijnlijk aan hoe riskant het is geweest miljoenenleningen aan te gaan voor deze spelers. Nog pijnlijker: ook Aleksander Ignjatovic (kent u hem nog?) is voor een fors bedrag in het FIF opgenomen. Een speler die nimmer in aanmerking kwam voor het eerste elftal, na een half jaar weer werd teruggestuurd en bovendien gehuurd werd, waar het FIF ooit in het leven werd geroepen voor spelers tot 24 jaar met minimaal een vierjarig contract.

Bovenstaande (technische) uitleg is nodig om in het laatste artikel te kunnen duiden wat de gevolgen van deze omzetting voor Feyenoord hadden kunnen betekenen zonder interventie van de Vrienden van Feyenoord.