'Met pa en ma een weg zoeken in de jungle'

Hij is nu nog topscorer van Feyenoord. Volgend seizoen hoopt de jonge spits Luc Castaignos te schitteren bij Internazionale, in Milaan. Zijn grootste inspiratiebron: zijn ouders. ‘Als het thuis goed is, is het in mijn hoofd ook allemaal goed.’ Zo nu en dan kijkt Luc Castaignos aandachtig naar de nukken van enkele spitsen van wereldformaat. Hij ziet mannen als Wayne Rooney en Zlatan Ibrahimovic wekelijks schitteren. Maar hij ziet ook dat de grens tussen geniaal en een tikkeltje gek flinterdun kan zijn. Klootzakken zijn het af en toe.

‘Het zijn jongens die wat hebben meegemaakt. Jongens die in achterstandswijken zijn opgegroeid. Geen jongens die met mama en papa zijn opgegroeid en braaf naar school gingen. Ik denk dat dat ze gemaakt heeft tot wat ze zijn.’

De aanvalsleider van Feyenoord duikt in zijn eigen jeugdjaren en glimlacht vervolgens flauwtjes. ‘Ik ben niet echt hetzelfde opgegroeid, hè.’ Geen achterstandswijk voor de geboren Schiedammer. Zijn Franse vader en Kaapverdiaanse moeder vormen samen het warme, serene nest waarin Castaignos gedijt. Nog steeds. Hij zou niet anders willen. ‘Ik ben nooit iets tekort gekomen. Als ik wat wilde, kreeg ik het.’

Niet voor niets maken ook zijn ouders na afloop van het seizoen de overstap naar Italië. ‘Dat mijn ouders meegaan naar Milaan is voor mij het belangrijkste. Ik laat mijn basis en mijn vrienden achter. Ik kan daar wel alleen zijn en mezelf ontwikkelen. Maar als het thuis goed is, is het in mijn hoofd ook allemaal goed. Pas dan kan ik me helemaal op voetbal focussen.’

Focussen op voetballen – het is voor Castaignos niet altijd eenvoudig geweest. Achttien is hij slechts. De tram die hem altijd naar het trainingsveld vervoerde heeft hij pas enkele weken geleden ingeruild voor een auto. Maar op zijn zestiende sierde zijn naam al de sportpagina’s van alle kranten. Supertalent. Het kapitaal van Feyenoord. De nieuwe Thierry Henry. Op dat moment had hij zijn debuut nog niet eens gemaakt. Nooit had hij de mogelijkheid te bloeien in de luwte. En eigenlijk heeft hij daar ook nooit naar verlangd. ‘Ik weet niet of dat beter was geweest. Ik denk het niet. Ik heb meteen met druk om moeten leren gaan.’

Vrij
Echt rustig is het pas sinds enkele weken. Alle speculaties over de interesse van de meest illustere Europese grootmachten behoren – voorlopig – tot het verleden. Internazionale is na de zomer de nieuwe werkgever van Castaignos. Nu alle details van zijn overstap zijn afgerond, voelt hij zich vrij. ‘Alles is geregeld. Hier. Daar. Vind ik belangrijk. Met rust in je hoofd voetballen is altijd beter dan met veel gedoe.’

Dat de jonge spits opnieuw zweert bij innerlijke rust, is geen toeval. Hij ziet voetbal voor een groot deel als een mentaal spelletje. Hij heeft moeten leren niet te lang stil te staan bij een gemiste kans. En voor de intimidatietrucjes van zijn directe tegenstanders. Castaignos: ‘Als je mentaal sterk bent, kun je ver komen. Het gaat erom wat je uiteindelijk met je talent doet. Dus hoeveel pijn wil je jezelf doen tijdens een wedstrijd of training? Als je niet meer kan, geef je dan op?’

Nuchter
Niet dus. De jeugdopleiding van Feyenoord heeft hem geleerd dat hij moet voetballen met zijn hart. Genieten van zijn bestaan als profvoetballer. Beseffen dat iedereen in zijn schoenen wil staan. Dat doet hij dan ook. Castaignos is niet iemand die snel zweeft, zegt hij zelf. Nuchter blijven vindt hij belangrijk. Als hij om zich heen kijkt, ziet hij zijn leeftijdsgenoten werken of naar school gaan. Castaignos niet. Hij mág voetballen. ‘Na de training ben ik vrij en heb ik de hele dag nog voor me. De voetbalwereld is een jungle, waarin je zo dicht mogelijk bij jezelf moet blijven. Maar voetballen blijft voor mij vooral een hobby. Een aparte hobby, dat wel.’

Zijn nuchtere karaktereigenschappen heeft Castaignos van zijn ouders, vertelt hij. ‘Mijn vader zegt dat ik op mijn moeder lijk en mijn moeder zegt dat ik op mijn vader lijk.’ De voetballer houdt het zelf op een combinatie van beide werelden. De rust die hij uitstraalt heeft hij van zijn vader. Aan zijn moeder dankt hij de pit die hem elke dag naar de top doet streven. Lachend: ‘Dat pittige? Als je weet hoe Kaapverdiaanse vrouwen zijn... Ze zijn klein, maar laten niet over zich heen lopen. Ik moet ook eerlijk zeggen dat mijn moeder vaak gelijk heeft.’

Hij is trots op zijn ouders. De manier waarop zij hun draai in Nederland hebben gevonden, vindt hij enorm knap. De verhalen van zijn ouders werken als de aanjager van zijn motivatie. ‘Toen zij naar Nederland kwamen, spraken ze de taal niet. Daar vraag ik thuis wel eens naar en dan hoor je mooie verhalen. Ze hadden geen werk en zochten vervolgens twee weken naar een baan. Die vonden ze. Maar even later moesten ze alweer wat anders zoeken. Dat hebben ze altijd uitstekend gedaan.’

De vergelijking met zijn eerste maanden in Milaan is snel gemaakt. ‘Ook ik zit straks in een land waarvan ik de taal niet spreek.’ In die vreemde wereld hoeft hij zich geen zorgen te maken over zijn baan. De rest dient Castaignos opnieuw op te bouwen. ‘Mijn ouders kunnen mij daar bij helpen. In het begin ga je je vervelen. Ga je je afvragen waarom je hier naartoe bent gekomen. Maar naarmate je de omgeving, de stad en de mensen leert kennen, ga je weer een leven opbouwen. Het wordt een nieuwe start, ik moet mentaal sterk zijn.’