De Vrij bewijst zijn gelijk

Oké, Leroy Fer (21) heeft al een A-interland achter zijn naam. Georginio Wijnaldum (20) is de jongste Feyenoord-debutant ooit. En Luc Castaignos (18) staat op het punt om een lucratief contract bij Internazionale te tekenen. Maar van alle Nederlandse Varkenoord-vruchten die momenteel in de Kuip rijpen, zie ik in een negentienjarige verdediger die nog nooit in Jong Oranje speelde degene met de meeste potentie.

Stefan de Vrij brak een jaar geleden haast per ongeluk door als rechtsback, nadat Dani Fernández, Kelvin Leerdam en stagiair Sigourney Bandjar geblesseerd wegvielen. Na enkele weken was hij al niet meer weg te denken uit de basiself, al speelde hij ruim een halfjaar eerder nog in de B1.

Zelfbewust
De Vrij toonde zich een zelfbewuste, welbespraakte jongeman die zijn mening niet onder stoelen of banken stak. Keer op keer stelde hij dat hij eigenlijk beter was als centrumverdediger. Lange tijd zag ik het niet zo één-twee-drie voor me, eerlijk gezegd. Ik dacht dat De Vrij nog te bleu was voor een plaats in de as. Te onervaren. Te licht. En niet meedogenloos genoeg.

Niet gebluft
Toen Ron Vlaar in september geblesseerd wegviel en De Vrij zich mocht bewijzen op diens positie, leek ik mijn gelijk te krijgen. De tiener uit Ouderkerk aan den IJssel speelde niet eens zo slecht, maar Feyenoord verloor met hem op Vlaars plek vier van de zes wedstrijden. In die zes wedstrijden incasseerde zijn ploeg liefst zeventien doelpunten.

Maar nu De Vrij sinds januari een centrumkoppeltje vormt met de coachende Vlaar in plaats van de timide André Bahia, blijkt hij niet te hebben gebluft. Al die tijd heeft hij verdomd goed geweten waar zijn kwaliteiten het beste tot hun recht komen. Was De Vrij als rechtsback al veelbelovend, als centrumverdediger is hij de laatste weken een ware revelatie.

Nooit in paniek
Let tijdens wedstrijden maar eens goed op hem. Hij doet zelden iets fout, maakt alleen overtredingen als het echt niet anders kan en raakt nooit in paniek. De Vrij lijkt in het veld altijd te weten wat er om hem heen gebeurt. Als het moet, kapt hij een spits in de zestien meter uit. Fluitend, haast schouderophalend. En daarna zoekt hij vrijwel altijd de juiste, voorwaartse oplossing.

Kijk naar het carrièreverloop van andere centrumverdedigers en concludeer met me mee dat De Vrij heel ver is voor iemand van zijn leeftijd. Ron Vlaar was op zijn negentiende nog niet eens in beeld bij het eerste van AZ. Jaap Stam speelde nog voor DOS Kampen. En Joris Mathijsen was bankzitter bij Willem II. Als zíj Oranje hebben gehaald, waarom zou het De Vrij dan niet lukken? Al weet je het met talenten natuurlijk maar nooit. Er zijn zat voorbeelden van verdedigers die op hun negentiende of twintigste een Oranje-toekomst werd voorspeld, maar de hooggespannen verwachtingen nooit waarmaakten. Wat te denken van Ruud Knol, Michael Jansen en Ryan Donk? En werd Jos van Nieuwstadt bij Willem II niet als een groter talent beschouwd dan Joris Mathijsen?

Geen machine
Ook De Vrij kan zwaar geblesseerd raken, blijven steken in zijn ontwikkeling of een verkeerde keuze maken. Hij is geen machine. Maar zijn afbreukrisico acht ik verwaarloosbaar klein. Al is het maar, omdat De Vrij precies weet welke paden hij moet bewandelen om de top te bereiken. Laatst zei hij nog dat hij niet op een bod van Inter zou ingaan, als die club hem net als Castaignos een bod zou doen. De Vrij wil zich de komende jaren eerst in Nederland ontwikkelen, al dan niet bij Feyenoord. Pas als hij er mentaal en fysiek klaar voor is, wil hij naar een mooie club in het buitenland.

Gelijk heeft-ie. Alwéér.