Je hoefde maar één blik op Gerard Meijer te werpen

Een maand geleden was ik als co-host te gast in het BNR-programma The Friday Move, het wekelijkse excuus van Wilfred Genee om met zijn benen wijd en zijn armen zwaaiend boven zijn hoofd woest te karaoken.

De show werd uitgezonden vanaf de 44ste verdieping van de Maastoren in Rotterdam. Met je hoofd tegen het glas keek je boven op de stad. Dat liet niemand onberoerd. Rotterdam trok langzaam in je botten.

Gerard Meijer, de voormalige verzorger van Feyenoord, kwam binnen. Zonder sponsje. Dat was even wennen. Ik kende hem alleen hollend, dribbelend bijna, met een zak water in zijn rechterhand. Nu had hij een fijne trui aan en een net hemd.

Een Feyenoorder vlak bij je, dat doet iets met een mens. Michel van Egmond beschreef onlangs in dit blad op een schitterende manier hoe Willem van Hanegem, bijna geheel verborgen in een donkere hoek, toch een bijeenkomst domineerde.

Het prachtige gluren naar Bekende Nederlanders. Eerst de schok der herkenning, dan het wegkijken, daarna het aanstoten van de persoon naast je. ‘Achter je, niet meteen omdraaien, Willem van Hanegem. Ja, je kunt nú kijken.’

Willem lijkt me iemand die daar heel professioneel mee omgaat. Die doet net alsof hij niets in de gaten heeft. Hij gunt de mensen stiekem loeren.

Gerard Meijer liep magistraal door de studio. Een bekende Feyenoorder zijn, het maakt een mens zoveel lichter. Gerard gaf hier een daar een handje, wachtte netjes op zijn beurt en schoof, vlak na een gesprek met een havenbaron, bij ons aan tafel.

Wilfred had, voor de zekerheid, zojuist aan de baron gevraagd of investeren in Feyenoord nog tot de mogelijkheden behoorde. Daar kwam een zuchtend en blazend antwoord op, maar ik hoorde geen definitieve weigering. Dat leek me goed nieuws.

Wilfred vroeg aan Gerard wat híj van dat idee vond, financiële hulp van havenbaronnen. Dat vond Gerard helemaal niks.

Gerard legde uit, met vijftien potentiële geldschieters om zich heen, dat geld aanpakken van een haven-baron ‘een gepasseerd station’ was. Allemaal leuk en aardig, maar daar schoot niemand wat mee op.

In de studio hoorde je, als je goed luisterde, Leo Beenhakker een kilometer of tien verderop een stoel door het raam gooien. Feyenoord gaat volgende week desnoods met reclame voor Ajax-allesreiniger op de borst voetballen, als ze van dat geld een stokoude spits kunnen kopen.

De reactie van Gerard Meijer was er een om in te lijsten. Hier sprak nu eindelijk eens een Feyenoorder zonder agenda. Recht uit het hart. Het wereldbeeld van Gerard Meijer is vernietigend duidelijk.

Iemand heeft au, je holt naar hem toe, je legt een spons op zijn geblesseerde dij en hij kan weer voetballen. Zó gemakkelijk geneest Gerard Meijer doodzieke mensen. In Gerard Meijer, en dat zag je aan alles, brandt een diep verlangen naar vroeger.

Toen er alleen tijd werd gerekt als je voorstond en niet om het verlies tegen Ajax zo klein mogelijk te houden. Toen alles nog vooruitging. Toen er nog werd gelachen omdat er iets te lachen viel.

We hadden gemakkelijk een uitzending van zes uur kunnen vullen met het nostalgische verlangen van Gerard Meijer, maar Wilfred Genee koos een andere invalshoek. Hij vroeg Gerard naar de rol van Leo Beenhakker. Moest die, als hij het echt zo goed voorhad met zijn grote jeugdliefde, niet eens de daad bij het woord voegen en een stuk van zijn enorme salaris inleveren?

Iedere andere Feyenoorder zou daarop diplomatiek hebben geantwoord. Bijvoorbeeld dat Leo een heerlijke man is om er nu bij te hebben. Een man met contacten. Niet het eerste het beste piepeltje.

Gerard deed dat niet. Hij zette, waarschijnlijk zonder dat hij het zelf in de gaten had, een dodelijk beeld neer van Leo. Hij vond Leo een erg gezellige man. Iemand die heel goed met iedereen kon opschieten. Leo had het erg naar zijn zin in De Kuip. Hij hield de moed erin.

Gerard had verder niet echt een idee wat Leo nou precies deed, maar dat was niet zijn pakkie-an. Inderdaad, vond Gerard, zat er wel wat in: het zou misschien niet zo gek zijn, een stuk salaris inleveren. Alle kleine beetjes helpen. Toch?

Wat misschien het treffendst was in het verhaal van Gerard, was zijn gelatenheid. Hij geloofde het allemaal wel. Gerard zei het niet, maar je zag het in zijn ogen: zíjn Feyenoord is het niet meer. Beenhakker kan armen om schouders leggen wat hij wil, Meijer weet wel beter.

Die heeft nog naast Ernst Happel in de gang gestaan. Je hoefde daar op de 44ste verdieping, zwevend boven Rotterdam, maar één blik op Gerard Meijer te werpen en je wist genoeg. Het komt nooit meer goed. Daar kunnen zelfs veertigduizend genezende sponsjes niets aan veranderen.

Hij deed zijn best Mister Feyenoord te zijn, maar het koste hem veel moeite. Gerard Meijer is in alles het tegenovergestelde van alle mensen die Feyenoord nu aan de rand van de afgrond hebben gebracht. Gerard is een leven lang op zijn post gebleven.

Hij hoeft maar een blik te werpen op alle koppen om hem heen en hij weet het, uit ervaring: Die gaan weer vertrekken. Die laten Feyenoord over een half jaartje weer keihard vallen. Beenhakker, daar komt hij nooit meer vanaf. Die staat volgend jaar naast hem, bij de andere spelersbank. Deze keer als technisch directeur van zijn nieuwe grote liefde Vitesse.

Ik vroeg Gerard Meijer waarom Feyenoord zo nodig in de topdrie moet meevoetballen? Wees blij met een leuke ploeg die aardig meedoet in de middenmoot. Schijt aan het geld, lekker voetballen. Soms verliezen en soms winnen, zoals dat in de sport gaat.

Gerard antwoordde dat je dat de supporters niet kunt aandoen, maar ik zag het werkelijke antwoord in zijn ogen. Gerard zou er een moord voor doen. Alle financiële wolven de deur uitschoppen en terug naar de kern. Langs een nat veld wachten op een blessure. Hij holt. Iedereen juicht.

Achter een doel, tijdens een training, staat opeens een jongetje. Hij trapt de naast geschoten ballen vanuit stand in de handen van de trainer. Ze vragen hoe hij heet. Gerard Meijer zal hem als eerste herkennen. De nieuwe Willem van Hanegem, over veertig jaar een volksheld.

Nico Dijkshoorn