Gio: 'Als we winnen, zijn we Nederlands beste team ooit'

Hoewel het gevaarlijk is, droomt Giovanni van Bronckhorst zo nu en dan van zijn afscheid als voetballer met de wereldbeker in handen. Voor de 35-jarige aanvoerder van Oranje zou het zover kunnen komen op 11 juli, in zijn dan 106de en laatste interland. ‘Hoe mooi kan het zijn? Er is geen beter podium om afscheid te nemen.’

Bovendien is nog geen enkele andere aanvoerder hem daarin voorgegaan, realiseert hij zich nu de halve finale tegen Uruguay zich aandient. ‘Kun je nagaan, dat zou een mooie primeur zijn. Iedereen in deze groep droomt ervan te staan met die beker. Als we winnen, zijn we het beste team uit de historie van Nederland. Dat lijkt me genoeg motivatie om die beker te winnen.’

Nu hij zichzelf toch toestaat even vooruit te kijken, wil hij ook best zijn wens uitspreken voor Spanje als opponent. ‘Duitsland speelt heel sterk en fris. Als voetballiefhebber kijk ik daar graag naar. Spanje heeft meer moeite om te domineren. Ik heb geen voorkeur, maar ik heb meer binding met Spanje, omdat daar zoveel jongens in rondlopen met wie ik heb gespeeld.’
Van Basten

Bezig zijn met het winnen van het WK, voor Oranje begon dat proces al twee jaar geleden met de komst van Bert van Marwijk als opvolger van Marco van Basten.

‘Het geloof was er eigenlijk al vanaf de eerste oefenwedstrijd onder Van Marwijk tegen Rusland in 2008. Toen hebben we uitgesproken dat we het WK willen winnen. Dat gevoel hebben we vastgehouden tot nu, en dan ben je ineens twee wedstrijden verwijderd van de titel. Dat is wat ons zo sterk maakt.’

Van Bronckhorst erkent dat dit een wezenlijk verschil is met de vorige twee eindtoernooien, onder Van Basten. ‘Tijdens het WK van 2006 en het EK van 2008 zaten we in de poule des doods. Het doel was toen om de groep te overleven en zo ver mogelijk te komen. Nu is het doel om wereldkampioen worden.

‘Van die vorige toernooien herinner ik me dat er een feeststemming heerste als we de poule doorkwamen of een wedstrijd wonnen. Dat heb ik hier nog geen enkele keer gezien. Er was natuurlijk wel blijdschap, maar ik merkte dan dat iedereen toch zijn vizier gericht hield op het winnen van het toernooi. Het is nu allemaal wat ingetogener.’

Zelfs op het WK van 1998 in Frankrijk, het toernooi dat Nederland als vierde besloot en dat toch algemeen wordt gezien als de beste eindronde van de laatste jaren, werd niet uitgesproken dat Oranje voor de titel moest gaan.

Omschakeling

Assistent-bondscoach Frank de Boer zei onlangs zelfs dat destijds de absolute wil om het toernooi te winnen ontbrak. Dat verbaasde Van Bronckhorst enigszins, al kon hij er zich wel een voorstelling bij maken.

‘Wat Frank daarover heeft gezegd, dat gevoel had ik zelf niet. Als Van Hooijdonk een strafschop had meegekregen in de halve finale tegen Brazilië, na die overtreding van Baiano, hadden we de finale gespeeld. Zo dicht waren we er toen bij.

‘Maar nadat we er tijdens het EK van 2000 in de halve finales uitgingen tegen Italië, wat toch een hele klap is geweest voor veel jongens, werd over de kwalificatie voor het WK van 2002 gezegd: nou, dat redden we wel even. Uiteindelijk hebben we dat WK gemist. Toen bleek wel dat niets vanzelf komt.’

Onder Van Marwijk kwam er een omschakeling in denken. ‘Iedereen wil met mooi voetbal winnen, maar op dit niveau gaan die twee dingen niet meer samen. Dan moet je per wedstrijd kijken wat er nodig is.

‘Tegen Brazilië zag je bijvoorbeeld in de tweede helft een enorme passie, strijd en de wil om te winnen. We hebben de beelden teruggezien. Op een gegeven moment krijgt Daniel Alves de bal en staan er vijf, zes man van ons om hem heen. Hij kon geen kant meer op. Dat zijn momenten dat je je sterk voelt.’
Nerveus

Heeft idealisme dan plaats gemaakt voor realisme bij Oranje? ‘Realistische idealisten, zo zou je ons misschien wel kunnen typeren’, zegt Van Bronckhorst met een gulle lach. ‘We hebben de laatste jaren steeds beter de balans gevonden tussen het voorkomen van doelpunten en gaan voor de winst. Daarom staan we nu waar we staan.

‘In de woorden van Van Marwijk: je moet dingen ervaren om ervaring op te doen. Misschien kan die eerste helft tegen Brazilië ons wel helpen in de halve finale en een mogelijke finale. Waarom die angst? Waarom zo nerveus? We moeten gewoon ons eigen spel spelen. Dat is ook de les geweest van die ontspoorde wedstrijd tegen Portugal in 2006.’