Column Gerard Meijer: 'Mopperen is van alle tijden'

Wij ouderen lopen regelmatig te mopperen op de jeugd. Vaak terecht. Alleen moeten wij er voor waken dat we niet alles over één kant te gaan scheren. Zeker in deze tijd zijn er excessen, niet te vergelijken met onze jeugd. Maar anderzijds, mijn ouders mopperden ook wel eens. En mijn vader had het vaak over zijn jeugd, dus mopperen is van alle tijden.

Op mijn lagere school hoefde je geen trucs uit te halen. Die tijd mag je niet vergelijken met nu. De vrijheid die onze jeugd nu heeft, dat kon in het verleden niet en daarbij, vroeger is een lelijk woord. Ik had een leraar tekenen in het voortgezet onderwijs, dat was er één... Als hij zag dat je niet doorwerkte, dan scheerde hij een driehoek naar je hoofd of hij sloeg je met een liniaal op je vingers. Als er volgens hem reden voor was, was dat voldoende. Een andere leraar vond genoegdoening in het beetpakken en omdraaien van je oor, ook prettig... In die tijd was dergelijk gedrag normaal. Moet je nu eens proberen, dan word je als leerkracht aangeklaagd. Maar op hun manier dwongen die leraren van toen bij de leerlingen toch respect af, of was het nou angst?! Nu zou je zeggen, dat is lekker zeg, maar geloof me, dat was toen normaal! Bij mij in de klas zat een jongen die groot en flink was. Op een keer zette hij een grote mond op en bedreigde hij de leraar. Ook dat is dus van alle tijden. Alleen hij werd door de politie van school gehaald en we hebben hem nooit meer terug gezien.

Als ik thuis kwam en ik probeerde te klagen over een leraar, kon ik van mijn vader ook een portie krijgen. Je zal het wel verdiend hebben, was het dan. Goede oude tijd, zeggen we dan. Mijn vader had ook wel eens verhalen over zijn jeugd. Eén van die verhalen vergeet ik nooit meer. Mijn vader woonde op Zuid en op zaterdagavond gingen ze met vrienden naar de stad. Lopen hoor, want centjes voor de tram was te veel van het goede. Het sprak al van rijkdom als je een fiets had. Dat op stap gaan van toen liep vaak uit de hand. Er werd toen ook nog wel eens een tikkie uitgedeeld. Mijn vader was een nogal stevige jongen, die aardig bokste en niet gauw opzij ging. Tot ze het aan de haak kregen met een paar slechte jongens. Een paar klappen en dan was het meestal klaar. Maar deze keer was het anders: de meeste vrienden dropen af en met een paar man bleven ze over. Mijn vadertje kreeg je niet zo maar weg, maar ja de overmacht was te groot en ze zijn toen weg gespurt, achterna gezeten door een flinke ploeg. Vader kreeg, dacht hij, een klap op zijn rug. Terwijl ze naar huis liepen, ging het echter veel pijn doen en zijn vrienden stelden toen vast dat er een mes in zijn rug stak! Die jongens belden bij een huisarts aan en deze was bereid om te helpen, ook al was het al laat. Er waren geen edele delen geraakt, de wond werd verbonden en het ploegie vervolgde zijn weg naar huis. Zijn vader, mijn opa, zou wel eens meegaan naar die boys, maar dat is gelukkig uiteindelijk niet gebeurd.

Ik wil er maar mee zeggen: toen gebeurde er ook wel eens wat, maar niet datgene en niet in de hoeveelheid waar wij heden ten dage mee geconfronteerd worden. Steek- en schietpartijen zijn aan de orde van de dag en het meest vervelende is dat wij het bijna normaal gaan vinden.

Mijn ervaring met onze jonge spelers is bijna altijd goed geweest. Ik heb vaak gesprekken gehad met de jonkies, meestal met goed resultaat. En het hield mij nog jong ook. Zaken waar mijn leeftijdsgenoten moeite mee hadden, waren voor mij zo de normaalste zaak van de wereld. Trouwens, de jeugd heeft de toekomst. Als ze maar willen luisteren.

en ook hier weer,

you’ll never walk alone.
Gerard Meijer.