Na onze stadswandelingen van gisteren zijn we vandaag iets Zuiderlijker gegaan om Pompeii te bezoeken. En we waren zeker niet de enige Feyenoorders!
Bij de eerste stralen zon natuurlijk even de schone was buiten hangen.
Op straat veel verkopers die wedstrijdsjaals verkopen.
Met de trein ben je in 40 minuten in Pompeii.
Pompeii, de stad die in het jaar 79 werd bedolven onder lava, stenen en modder kende 10.000 inwoners op het moment dat het werd verrast.
De lava bereikte in 7 minuten het dorpje en in die tijd had je alleen een paard en wagen als je geld had, je was gewoon kansloos voor de grote lavastromen. Wat doe je dan?
Dan speel je nog met je kindje om die nog even gelukkig te maken, kruip je tegen je geliefde aan of blijf je op bed liggen.
Omdat de as poreus was, ontbonden de lichamen van de omgekomen bewoners van Pompeii, maar bleven hun beenderen en de afdruk van hun lichaam in de as bewaard. Door die holtes in het gesteente op te vullen met gips konden de overledenen in een pijnlijk herkenbare staat worden gereconstrueerd. Hun lichamen vertellen de rest van het verhaal.
Degenen die het gas overleefden vonden wél een gruwelijk einde: op de vlucht werden zij bedolven onder brokken lavasteen en daarna bedolven door verstikkende asregens. Aangrijpend zijn de vondsten van vastgeketende slaven die in een wanhopige en pijnlijke doodsworsteling gestorven zijn. Ook de beenderen van vastgemaakte honden stonden in een verwrongen en verkrampte houding. Hun laatste uren moeten verschrikkelijk zijn geweest. In een huis is een hond naast zijn baas gevonden. Wie het eerst stierf is niet bekend, maar in ieder geval is duidelijk te zien dat de hond vlees van het lichaam van de man af geknaagd heeft.
Na de explosie in 79 duurde het 1800 jaar voor Pompeii werd ontdekt. In de 19e eeuw is begonnen met opgravingen.
Het is ook moeilijk te beseffen dat dit een vruchtbaar heuvellandschap was, waar geen enkel spoor van een stad te zien was voor de afgravingen begonnen.
De Romeinen hadden natuurlijk hun badhuizen.
Met prachtige schilderingen op de muren en plafonds.
Veel barretjes langs de wegen waar je wijn kon drinken.
De rijkere Romeinen hadden natuurlijk een mozaïek vloer.
Lange tijd dachten archeologen dat mensen waren omgekomen door verstikking in de as. Dat is dus niet het geval geweest; de meesten werden gedood door giftige gassen die vrijkwamen en zijn pas daarna bedolven.
De stad heeft natuurlijk ook een eigen gevechtsarena.
En als je pech had stond je hier oog in oog met een leeuw.
Waar je ook bent hier, overal zie je de dader van dit alles op de achtergrond. De laatste explosie was in 1944. Toen de explosie in 79 gebeurde was de vulkaan al eeuwen niet meer actief. Wat er nu rest is soms een beetje smeulende rook, maar het zou natuurlijk zo maar weer kunnen gebeuren...
De huizen in Pompeii hadden vaak ook een boven verdieping.
Prachtige overzichten.
En natuurlijk Feyenoord Rotterdam!
In 1755 besloot het Napolitaanse gezag om het geheel opgegraven stadje open te stellen voor het publiek. Voor de achttiende-eeuwers werd dit opgravingsterrein een uniek historisch themapark, een soort Archeon avant la lettre.
Chique dames lieten zich tussen de eeuwenoude straatjes portretteren in de mooie historische ambiance. Tijdens de Grand Tour, een soort schoolreisje voor welgestelde jonge Britten, deden zij standaard Pompeii aan.
Op de achtergrond het 'nieuwe' Pompeii.
Prachtige locaties in de voormalige stad.
Gevoel voor kunst hadden ze zeker.
Bij terugkomst in Napels heeft de officiele fanshop op het station inmiddels ook een wedstrijdsjaal.
Bij het stadion zien we de spelersbus naar binnen rijden voor de besloten training. Geen enkele kans vandaag om binnen te komen.
Tot morgen! Waar Feyenoord is zijn wij.
Place comments
You are currently seeing only the comments you are notified about, if you want to see all comments from this post, click the button below.
Show all comments